ถ้าท่านตรัสว่า เมื่อทุกข์มี หนทางดับทุกข์ก็ย่อมมี จบตรงนี้เลย เพราะตราบใดที่มีหนทางดับทุกข์ ไม่มีอะไรแก้ไขไม่ได้ ที่แก้ไขไม่ได้ คือ ไม่แก้ไข (คือ คนๆนั้นไม่แก้ไขเอาเอง มันจึงแก้ไม่ได้) ที่จริง แม้แต่อนันตริยกรรมก็แก้ไขได้ ที่ท่านตรัสว่าแก้ไขไม่ได้ คือหมายถึง ตายแล้วจะได้ไปอเวจี แต่มันแก้ไขได้ เช่น พระเทวทัตทำสองอย่าง แต่ก่อนตายได้สำนึก ก็ไปตกนรกแค่กัปเดียว อันนี้ก็เรียกว่าแก้ไข แล้วท่านจะได้เป็นพระปัจเจกพุทธเจ้า อันนี้ก็เรียกว่าแก้ไข

เพราะการทำที่สุดแห่งทุกข์นั่นละเรียกว่าแก้กรรมได้เด็ดขาดเลย ไม่ต้องไปรับกรรมอะไรอีก แม้แต่อนันตริยกรรมอีกนับไม่ถ้วนที่จะทำในอนาคต ก็แก้ได้หมด อันนี้ก็เรียกว่าแก้ไข เพราะศาสนาพุทธเป็นศาสนาแห่งการแก้ไข ต้องพูดเอาการแก้ไขเป็นตัวนำ

ท่านตรัสว่า ถ้ากรรมแก้ไขไม่ได้ สัตว์โลกก็จะเกิดมาใช้แต่กรรมอย่างเดียว เมื่อเป็นแบบนี้ การอยู่ประพฤติพรหมจรรย์ย่อมไม่มี ช่องทางที่จะทำที่สุดทุกข์โดยชอบก็ไม่มี เพราะเกิดมาใช้แต่กรรอย่างเดียว แต่มันไม่ใช่แบบนั้น ท่านว่า มันแก้ไขได้ คือ หนีจากการรมได้ ฉะนั้น การแก้กรรมคือหัวใจหลักของศาสนาพุทธเลย ใครที่บอกว่า กรรมแก้ไขไม่ได้ พูดขัดกับคำสอนมากๆเลย ถ้ากรรมแก้ไขไม่ได้ มันจะมีคนหลุดพ้นได้ยังไง มันก็ต้องอยู่ใช้แต่กรรมไปตลอด มันแก้ไขได้นั่นละ มันจึงหนีจากกรรมได้

แก้กรรมมีอยู่หลายทาง เช่น ขอขมา ท่านตรัสว่าเป็นความเจริญในอริยวินัย เอาบุญให้นายเวร ทำตัวให้ถูกต้องตามธรรม พึ่งพระรัตนตรัย กล่าวสัจจะ ไปจนถึงทำที่สุดแห่งทุกข์ ตัวอย่างบุคคลที่แก้กรรมได้ ก็มีอยู่เยอะ เช่น โจรเคราแดง, สุพรหมเทวบุตร, องคุลิมาล พระพุทธเจ้าแก้กรรมให้คนหลุดพ้น ไม่ต้องไปรับกรรมอีกต่อไป

แต่แก้กรรมไม่ใช่ลบล้างกรรมนะ และก็ไม่ใช่ว่า เห็นใครแก้กรรมแบบงมงาย ก็จะเหมารวมว่า การแก้กรรมในพุทธศาสนาไม่มี แก้กรรมในพุทธศาสามี เพียงแต่คนไม่อ่านให้เข้าใจ