พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระ
📁 คู่มือการใช้งาน


หัวข้อธรรม (1)
[๖๐๖] “ ก็ความสรรเสริญนั้นเป็นของน้อย ไม่พอเพื่อสงบกิเลส ข้าพระองค์ย่อมกล่าวผลแห่งความวิวาทเป็น 2 อย่าง บุคคลเห็นโทษแม้นั้นแล้ว เห็นอยู่ ซึ่งภูมิแห่งความไม่วิวาทว่า เป็นธรรมชาติเกษมไม่พึงวิวาท” (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/218/1766/203/17
หัวข้อธรรม (1)
[๖๐๘] ผลแห่งความวิวาท ทำให้เป็นไปในนรก เป็นไปในกำเนิดดิรัจฉาน เป็นไปในวิสัยแห่งเปรต (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/220/166/204/16
หัวข้อธรรม (1)
[๖๑๐] อมตนิพพาน ได้แก่ ความสงบสังขารทั้งปวง ความสละคืนอุปธิทั้งปวงความสิ้นตัณหา ความสำรอกตัณหา ความดับตัณหา ความออกจากตัณหาเป็นเครื่องร้อยรัด เรียกว่า ภูมิแห่งความไม่วิวาท (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/220/1866/205/10
หัวข้อธรรม (1)
[๖๒๒] บุคคลย่อมเคลื่อนจากศีล และพรต เพราะเหตุ 2 ประการ คือ ย่อมเคลื่อนเพราะความชี้ขาดของผู้อื่น ไม่บรรลุจึงเคลื่อน (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/226/966/210/14
หัวข้อธรรม (1)
[๖๒๖] “ อริยสาวกละศีล และพรตทั้งปวง ละกรรมนั้นอันเป็นสาวัชชกรรม และอนวัชชกรรม ไม่ปรารถนาความหมดจด และความไม่หมดจด เป็นผู้เว้นแล้ว ไม่ยึดถือ ทิฏฐิที่มีอยู่ พึงประพฤติไป” (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/228/1366/212/11
หัวข้อธรรม (1)
[๖๕๑] “ หากว่าบุคคลย่อมเป็นคนเลว เพราะคำที่ผู้อื่นตำหนิไซร้ ใครๆ ก็ไม่พึงเป็นผู้วิเศษในธรรมทั้งหลาย เพราะว่า ปุถุชนย่อมกล่าวธรรมของผู้อื่น โดยความเป็นธรรมเลว ชนทั้งหลายเป็นผู้กล่าวยืนยันในธรรม เป็นทางดำเนินของตน”. (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/237/1866/220/22
หัวข้อธรรม (1)
[๖๖๑] “ ญาณอันบุคคลอื่นพึงแนะนำ ย่อมไม่มีแก่พราหมณ์ (พระอรหันต์)ความตัดสินใจแล้วจึงถือมั่นในธรรมทั้งหลาย ก็ไม่มีแก่พราหมณ์ เพราะเหตุนั้นพราหมณ์จึงเป็นผู้ล่วงเสียแล้ว ซึ่งความวิวาททั้งหลาย เพราะพราหมณ์ย่อมไม่เห็นธรรมอื่น โดยความเป็นธรรมประเสริฐ” (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/241/366/223/15
หัวข้อธรรม (1)
[๖๗๑] “ นรชนเมื่อเห็นก็เห็นนามรูป หรือเห็นแล้วก็จักรู้นามรูปเหล่านั้นเท่านั้นนรชนเห็นนามรูปมากบ้าง น้อยบ้างโดยแท้ ถึงอย่างนั้นผู้ฉลาดทั้งหลายย่อมไม่กล่าวความหมดจดเพียง ความเห็นนามรูปนั้นเลย” (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/246/466/227/26
หัวข้อธรรม (1)
[๖๘๑] “ พราหมณ์ทราบด้วยญาณแล้ว ย่อมไม่เข้าถึงซึ่งความกำหนด ไม่เป็นผู้แล่นไปด้วยทิฏฐิ ทั้งไม่มีตัณหาหรือทิฏฐิเป็นเครื่องผูกเพราะญาณ พราหมณ์นั้นรู้แล้ว ย่อมวางเฉยซึ่งสมมติทั้งหลายที่ปุถุชนให้เกิด ส่วนสมณพราหมณ์เหล่าอื่นย่อมถือมั่น” (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/250/166/231/8
หัวข้อธรรม (1)
[๖๘๖] “ มุนีสละแล้ว ซึ่งกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งหลายในโลกนี้ เมื่อชนทั้งหลายเกิดวิวาทกันย่อมไม่เป็นผู้แล่นไปด้วยธรรมที่ทำให้เป็นพวก มุนีนั้นเมื่อชนทั้งหลายไม่สงบ ก็เป็นผู้สงบ วางเฉย ไม่ถือมั่น สมณพราหมณ์เหล่าอื่น ย่อมถือมั่น”. (มหาวิยูหสุตตนิทเทส)
66/252/866/233/17