พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๖๒-๗๑] เหตุให้กุศลธรรมที่ยังไม่เกิด เกิดขึ้น และอกุศลธรรมเสื่อมไป ได้แก่การปรารภความเพียร ความเป็นผู้มักน้อย ความสันโดษ การใส่ใจโดยแยบคายความเป็นผู้รู้สึกตัว, เหตุให้อกุศลธรรมที่ยังไม่เกิดเกิดขึ้น และกุศลธรรมเสื่อมได้แก่ ความเป็นผู้มักมาก ความเป็นผู้ไม่สันโดษ การใส่ใจโดยไม่แยบคายความเป็นผู้ไม่รู้สึกตัว ความเป็นผู้มีมิตรชั่ว (วิริยารัมภาทิวรรคที่ ๗)
32/128/332/108/3
หัวข้อธรรม (1)
ความประกาศคุณที่ไม่มีอยู่ และความไม่รู้จักประมาณในการรับ ชื่อว่าความปรารถนาลามก (อ.สูตรที่ ๓)
32/132/1732/112/17
หัวข้อธรรม (1)
ผู้มีศรัทธา มีศีล ปรารถนาให้ชนรู้จักเราว่า มีศรัทธา มีศีล ชื่อว่า มักมาก (อ.สูตรที่ ๓)
32/133/332/112/22
หัวข้อธรรม (1)
กองไฟ สมุทร คนมักมาก ให้ปัจจัยตั้งเล่มเกวียน ทั้ง 3 ประเภทนั้น ไม่รู้จักอิ่ม (อ.สูตรที่ ๓)
32/133/1132/113/5
หัวข้อธรรม (1)
พระมัชฌันติกเถระ มีบาตรและจีวร ราคาบาทเดียว ท่านดำลงในแผ่นดินเข้าไปรับอาหารในงานฉลองวิหารของพระเจ้าธรรมาโศกราช (อ.สูตรที่ ๓)
32/133/1932/113/14
หัวข้อธรรม (1)
ความมักน้อย อีก 4 ประการ คือ มักน้อยในปัจจัย มักน้อยในธุดงค์ มักน้อยในปริยัติ มักน้อยในอธิคม (อ.สูตรที่ ๓)
32/134/1232/114/2
หัวข้อธรรม (1)
ไทยธรรมมีมาก ทั้งทายกก็ประสงค์จะถวายมาก พึงรับแต่พอประมาณ (อ.สูตรที่ ๓)
32/134/1832/114/8
หัวข้อธรรม (1)
ตัวอย่าง ของผู้มักน้อยในธุดงค์ มีพระมหากุมารกัสสปะ และพระ 2 พี่น้องอยู่ที่เจติยบรรพต (อ.สูตรที่ ๓)
32/135/132/114/12
หัวข้อธรรม (1)
ความสันโดษนั้นมี 12 อย่าง (อ.สูตรที่ ๕)
32/136/1732/116/6
หัวข้อธรรม (1)
ภิกษุได้บิณฑบาตที่แสลงต่อปกติของตน หรือต่อความป่วยไข้ บริโภคแล้วไม่ผาสุก เธอให้บิณฑบาตนั้นแก่ภิกษุผู้ชอบพอกัน แล้วฉันอาหารที่เป็นที่สบายจากมือของภิกษุนั้น ก็ชื่อว่า เป็นผู้สันโดษ (อ.สูตรที่ ๕)
32/137/2032/117/1