พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๔๔๘] โพชฌงค์ 7 เป็นธรรมอันไม่เป็นที่ตั้งแห่งความเสื่อม (อปริหานิยสูตร)
30/236/330/230/3
หัวข้อธรรม (1)
[๔๕๐] เมื่อภิกษุเจริญโพชฌงค์ 7 อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ ไพบูลย์เป็นมหรคต หาประมาณมิได้ไม่มีความเบียดเบียน ย่อมละตัณหาได้ (ขยสูตร)
30/236/1530/230/15
หัวข้อธรรม (1)
ชื่อว่า มหรคต เพราะถึงความเป็นใหญ่ (อ.ขยสูตร)
30/238/230/231/21
หัวข้อธรรม (1)
[๔๕๑-๔๕๒] โพชฌงค์ 7 เป็นทางและปฏิปทาที่เป็นไปเพื่อความดับตัณหา (นิโรธสูตร)
30/238/1330/232/12
หัวข้อธรรม (1)
[๔๕๓-๔๕๔] โพชฌงค์ 7 อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไป เพื่อความแทงตลอด (นิพเพธสูตร)
30/239/830/233/6
หัวข้อธรรม (1)
[๔๕๖] ภิกษุย่อมเจริญโพชฌงค์ 7 อันอาศัยวิเวก อาศัยราคะ อาศัยนิโรธ น้อม ไปในการสละ ย่อมเป็นไปเพื่อละธรรมอัน เป็นที่ตั้งแห่งสังโยชน์ (เอกธรรมสูตร)
30/241/730/235/7
หัวข้อธรรม (1)
[๔๕๗] ตาเป็นธรรมเป็นที่ตั้งแห่งสังโยชน์ เครื่องผูก เครื่องจองจำ คือ สังโยชน์ เหล่านั้นย่อมเกิดที่ตานี้... (เอกธรรมสูตร)
30/241/1430/235/14
หัวข้อธรรม (1)
[๔๕๘-๔๖๒] พระอุทายี ออกบวช ด้วยความรัก เคารพ ละอายใจ เกรงกลัว ในพระพุทธเจ้าแล้วพิจารณาถึง ความเกิด และความเสื่อมแห่งอุปทานขันธ์ 5 จึง ได้รู้ตามความเป็นจริง. และพระพุทธองค์ทรงรับรองมรรคที่ท่านได้แล้ว (อุทายิสูตร)
30/242/830/236/9
หัวข้อธรรม (1)
[๔๖๓-๔๖๔] ธรรมที่เป็นกุศลทั้งหมด มีความไม่ประมาทเป็นมูล ประชุมลงใน ความไม่ประมาท. ก็ภิกษุผู้ไม่ประมาทแล้วย่อม เจริญโพชฌงค์ 7 อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปในการสละ (ปฐมกุสลสูตร)
30/246/430/240/5
หัวข้อธรรม (1)
[๔๖๕-๔๖๖] ธรรมที่เป็นกุศลทั้งหมด มีโยนิโสมนสิการเป็นมูล ประชุมลงใน โยนิโสมนสิการ. ก็ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยโยนิโสมนสิการ ย่อมเจริญโพชฌงค์ 7 อัน อาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปในการสละ (ทุติยกุสลสูตร)
30/247/330/241/4