พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๔๒๐-๔๒๔] พระมหาโมคคัลลานะป่วยหนัก พระพุทธเจ้าเสด็จเข้าไปหาแล้ว ตรัสโพชฌงค์ 7 อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความ รู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้ เพื่อนิพพาน จบเทศนา พระมหาโมคคัลลานะได้หายจาก อาการป่วยนั้น (ทุติยคิลานสูตร)
30/224/830/219/4
หัวข้อธรรม (1)
[๔๒๕-๔๒๘] พระพุทธเจ้าประชวร ไม่ทรงสบาย ทรงเป็นไข้หนัก จึงตรัสให้พระมหาจุนทะ แสดงโพชฌงค์ 7 จบการแสดงธรรม พระองค์ทรงหายจากประชวรนั้น (ตติยคิลานสูตร)
30/226/330/220/12
หัวข้อธรรม (1)
[๔๒๙-๔๓๐] โพชฌงค์ 7 อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อ ถึงฝั่งจากที่มิใช่ฝั่ง ในหมู่มนุษย์ คนที่ไปถึงฝั่งมีจำนวนน้อย แต่หมู่สัตว์นอกนี้ ย่อมวิ่งไปตามฝั่ง (ปารคามีสูตร)
30/227/830/221/16
หัวข้อธรรม (1)
[๔๓๑] โพชฌงค์ 7 อันบุคคลใดปรารภผิดแล้ว อริยมรรคเป็นอันบุคคลนั้น ปรารภผิด โพชฌงค์ 7 อันบุคคลใดปรารภถูกแล้ว อริยมรรคเป็นอันบุคคลนั้น ปรารภถูก (วิรัทธสูตร)
30/228/1330/222/17
หัวข้อธรรม (1)
[๔๓๓] โพชฌงค์ 7 อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ให้เป็นอริยธรรม นำตนออกจากทุกข์ ย่อมนำไปเพื่อความสิ้นทุกข์ โดยชอบ (อริยสูตร)
30/229/730/223/9
หัวข้อธรรม (1)
[๔๓๔] โพชฌงค์ 7 อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อ ความหน่ายโดยส่วนเดียว เพื่อคลายกำหนัด เพื่อความดับ เพื่อความสงบระงับ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้เพื่อนิพพาน (นิพพานสูตร)
30/230/330/224/3
หัวข้อธรรม (1)
[๔๓๕-๔๓๖] ทรงตอบคำถามภิกษุรูปหนึ่ง เกี่ยวกับ โพชฌงค์ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมเจริญโพชฌงค์ 7 อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไป ในการสละ และที่เรียกว่า โพชฌงค์ เพราะเป็นไปเพื่อตรัสรู้ (โพธนสูตร)
30/231/430/225/4
หัวข้อธรรม (1)
[๔๓๗] ทรงแสดงโพชฌงค์ 7 แก่ภิกษุทั้งหลาย (เทสนาสูตร)
30/232/1230/226/13
หัวข้อธรรม (1)
[๔๓๘-๔๔๒] นิวรณ์ 5 เกิดเพราะมนสิการถึงธรรมอันเป็นที่ตั้งแห่งนิวรณ์ (ฐานิยสูตร)
30/233/530/227/5
หัวข้อธรรม (1)
[๔๔๔] นิวรณ์ 5 เกิดเพราะมนสิการ โดยไม่แยบคาย (อโยนิโสสูตร)
30/235/330/229/3