พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระบาป
📁 คู่มือการใช้งาน
หัวข้อธรรม (1)
[๒๓๖] ภิกษุยังมี อันเตวาสิก ยังมีอาจารย์ ย่อมอยู่เป็นทุกข์ ส่วนภิกษุไม่มี อันเตวาสิกไม่มีอาจารย์ ย่อมอยู่เป็นสุข, เพราะอกุศลธรรมอันลามกอยู่ภายใน ของภิกษุนั้น จึงเรียกว่ามีอันเตวาสิก(ลูกศิษย์) เพราะอกุศลธรรมอันลามกย่อม ครอบงำภิกษุนั้นจึงเรียกว่า มีอาจารย์ (อนันเตวาสิกานาจริยสูตร)
28/282/328/276/3
หัวข้อธรรม (1)
[๒๓๘] การอยู่ประพฤติพรหมจรรย์ ในสำนักพระพุทธเจ้า เพื่อกำหนดรู้ทุกข์ คือ จักษุ รูป จักษุวิญญาณ จักษุสัมผัส เวทนาที่เกิดขึ้น เพราะจักษุสัมผัส เป็นปัจจัย ฯลฯ (ติตถิยสูตร)
28/284/3-
หัวข้อธรรม (1)
[๒๔๐-๒๔๒] เหตุที่จะให้ภิกษุ อาศัยพยากรณ์ อรหัตตผล ด้วยตนเอง คือ ภิกษุเห็นรูปด้วยตาเป็นต้น แล้วย่อมรู้ชัดซึ่ง ราคะ โทสะ และโมหะ อันมีอยู่ ในภายในว่าราคะ โทสะ โมหะ มีอยู่ภายใน หรือไม่มีอยู่ภายใน ของเรา ธรรมเหล่านี้ ย่อมเห็นด้วยปัญญา (ปริยายสูตร)
28/286/1328/280/13
หัวข้อธรรม (1)
[๒๔๓] ถ้าว่าภิกษุพิจารณา เห็นความเกิดขึ้น และความเสื่อมไปในจักขุนทรีย์ เป็นต้นย่อมเบื่อหน่าย ย่อมคลายกำหนัด ฯลฯ กิจที่ควรทำ ทำเสร็จแล้ว กิจอื่น เพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี ก็ภิกษุเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยอินทรีย์ ด้วย เหตุเพียงเท่านี้ (อินทริยสูตร)
28/289/1328/284/3
หัวข้อธรรม (1)
ภิกษุใดพิจารณาอินทรีย์ 6 แล้วบรรลุอรหัตภิกษุนั้นชื่อว่า มีอินทรีย์ สมบูรณ์ (อ.อินทริยสูตร)
28/290/1028/284/20
หัวข้อธรรม (1)
[๒๔๔] ภิกษุผู้แสดงธรรม เพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับ อายตนะภายใน ควรเรียกได้ว่า พระธรรมกถึก (ธรรมกถิกสูตร)
28/291/328/285/10
หัวข้อธรรม (1)
[๒๔๕] ภิกษุเห็นอายตนะภายใน อันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของ ภิกษุนั้น ชื่อว่า ความเห็นชอบ ภิกษุเมื่อเห็นชอบ ย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้น ความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะจึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะ สิ้นความเพลิดเพลินและราคะ จึงเรียกว่า จิตหลุดพ้นดีแล้ว (ปฐมนันทิขยสูตร)
28/293/528/287/5
หัวข้อธรรม (1)
[๒๔๖] ภิกษุเห็นอายตนะภายนอก อันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของ ภิกษุนั้น ชื่อว่า ความเห็นชอบ ภิกษุเมื่อเห็นชอบ ย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้น ความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะจึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะ สิ้นความเพลิดเพลินและราคะ จึงเรียกว่า จิตหลุดพ้นดีแล้ว (ทุตยนันทิขยสูตร)
28/293/1628/288/3
หัวข้อธรรม (1)
[๒๔๗] เมื่อใส่ใจถึงอายตนะภายในโดยอุบายอันแยบคาย พิจารณาเห็นความ ไม่เที่ยงแห่งอายตนะภายในตามความเป็นจริง ย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความ เพลิดเพลิน และราคะ จึงเรียกว่า จิตหลุดพ้นดีแล้ว (ตติยนันทิขยสูตร)
28/294/1028/288/15
หัวข้อธรรม (1)
[๒๔๘] เมื่อใส่ใจถึง อายตนะภายนอกโดยอุบายอันแยบคาย พิจารณาเห็น ความไม่เที่ยงแห่งอายตนะภายนอกตามความเป็นจริง ย่อมเบื่อหน่าย เพราะ สิ้นความเพลิดเพลิน และราคะ จึงเรียกว่า จิตหลุดพ้นดีแล้ว (จตุตถนันทิขยสูตร)
28/295/328/289/14