พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระบาป
📁 คู่มือการใช้งาน
หัวข้อธรรม (1)
[๗๐] รูปเป็นภาวะสลาย ความดับ ความเข้าไประงับ ความตั้งอยู่ไม่ได้แห่งรูป นั้นเป็นภาวะไม่สลาย... (ปภังคุสูตร)
27/70/327/70/4
หัวข้อธรรม (1)
[๗๑-๗๒] ขันธ์ 5 ไม่ใช่ของเราจงละขันธ์ 5 นั้นเสีย เมื่อละได้แล้ว จักเป็นไปเพื่อ ประโยชน์เกื้อกูล เพื่อสุข เปรียบเหมือนชนพึงนำไป พึงเผา หรือกระทำตามปัจจัย ซึ่งหญ้าไม้ กิ่งไม้ และใบไม้ ในเชตวันวิหารนี้ ภิกษุควรคิด หรือว่าชนย่อมนำไป ย่อมเผา ซึ่งเราทั้งหลาย (นตุมหากสูตรที่ ๑)
27/71/427/72/5
หัวข้อธรรม (1)
[๗๓] " สิ่งใดไม่ใช่ของเธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงละสิ่งนั้นเสีย สิ่งนั้นอันเธอทั้ง หลายละได้แล้ว จักเป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อสุข " (นตุมหากสูตรที่ ๒)
27/72/1827/74/3
หัวข้อธรรม (1)
[๗๔-๗๕] พระพุทธองค์แสดงธรรมโดยย่อ แก่ภิกษุรูปหนึ่งเพื่อหลีกออกจาก หมู่ว่า " บุคคลย่อมครุ่นคิดถึงสิ่งใด ย่อมถึงการนับเพราะสิ่งนั้น บุคคลนั้นไม่ ครุ่นคิดถึงสิ่งใด ย่อมไม่ถึงการนับเพราะสิ่งนั้น " (ภิกขุสูตรที่ ๑)
27/73/1527/75/3
หัวข้อธรรม (1)
[๗๗-๗๘] พระพุทธองค์แสดงธรรมโดยย่อแก่ภิกษุรูปหนึ่ง เพื่อหลีกออกจากหมู่ ว่า " บุคคลครุ่นคิดถึงสิ่งใด ย่อมหมกมุ่นสิ่งนั้น ย่อมถึงการนับเพราะสิ่งนั้น ไม่ ครุ่นคิดถึงสิ่งใด ย่อมไม่หมกมุ่นสิ่งนั้น ไม่หมกมุ่นสิ่งใด ย่อมไม่ถึงการนับเพราะ สิ่งนั้น " (ภิกขุสูตรที่ ๒)
27/76/327/77/10
หัวข้อธรรม (1)
[๗๙-๘๐] พระอานนท์ ตอบคำถามซึ่งพระพุทธองค์ตั้งขึ้น ว่าความบังเกิดแห่ง รูปย่อมปรากฏ ความเสื่อมแห่งรูปย่อมปรากฏ ความเป็นอย่างอื่นแห่งรูปที่ตั้งอยู่ แล้วย่อมปรากฏ... (อานันทสูตรที่ ๑)
27/78/927/79/15
หัวข้อธรรม (1)
ความเกิดขึ้นเรียกว่าชาติ ความดับเรียกว่า วยะ(วัย) ความแปรปรวนเรียกว่า ชรา ความหล่อเลี้ยง เรียกว่า ฐิติ (อ.อานันทสูตรที่ ๑)
27/80/127/81/8
หัวข้อธรรม (1)
[๘๑-๘๒] พระอานนท์ตอบคำถามซึ่งพระพุทธองค์ตั้งขึ้น ว่ารูปใดที่ล่วงไปแล้ว ดับแล้ว แปรไปแล้ว ความบังเกิดขึ้นแห่งรูปนั้นปรากฏแล้ว ความเสื่อมแห่งรูป นั้นปรากฏแล้ว ความเป็นอย่างอื่นแห่งรูปที่ตั้งอยู่นั้นปรากฏแล้ว (อานันทสูตรที่ ๒)
27/81/1527/83/5
หัวข้อธรรม (1)
[๘๓] ภิกษุผู้ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม ย่อมมีธรรมอันเหมาะสม คือพึงเป็นผู้ มากไปด้วยความหน่ายในขันธ์ 5 ย่อมกำหนดรู้ขันธ์ 5 ย่อมหลุดพ้นจากขันธ์ 5 (อนุธรรมสูตรที่ ๑)
27/84/327/86/3
หัวข้อธรรม (1)
จริงอยู่ ในปริญญา 3 เหล่านั้น เว้นอนุปัสสนา อย่างใดอย่างหนึ่งเสียใครๆ ไม่อาจจะเบื่อหน่าย หรือกำหนดรู้ได้ (อนุธรรมสูตรที่ ๑)
27/85/827/87/9