พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๘๓๘] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ มีความมุ่งหมายจะเพ่งโทษ แลดูบาตร ของภิกษุอื่น ต้องอาบัติทุกกฏ (สักกัจจวรรค สิกขาบทที่ ๘)
4/911/84/912/5
หัวข้อธรรม (1)
[๘๓๘] ไม่แกล้ง, เผลอ, ไม่รู้ตัว, แลดูด้วยคิดว่า จักเติมให้ หรือจักสั่งให้เขา เติมหรือถวาย, มิได้มีความมุ่งหมาย จะเพ่งโทษ, มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (สักกัจจวรรค สิกขาบทที่ ๘)
4/911/124/912/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๓๙] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ ทำคำข้าวให้ใหญ่ ต้องอาบัติทุกกฏ (สักกัจจวรรค สิกขาบทที่ ๙)
4/912/24/913/5
หัวข้อธรรม (1)
[๘๓๙] ไม่แกล้ง, เผลอ, ไม่รู้ตัว, อาพาธ, ฉันของเคี้ยว, ฉันผลไม้น้อยใหญ่ ฉันกับแกง, มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (สักกัจจวรรค สิกขาบทที่ ๙)
4/912/54/913/8
หัวข้อธรรม (1)
[๘๔๐] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ ทำคำข้าวยาว ต้องอาบัติทุกกฏ (สักกัจจวรรค สิกขาบทที่ ๑๐)
4/912/154/914/5
หัวข้อธรรม (1)
[๘๔๐] ไม่แกล้ง, เผลอ, ไม่รู้ตัว, อาพาธ, ฉันของเคี้ยว, ฉันผลไม้น้อยใหญ่ ฉันกับแกง, มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (สักกัจจวรรค สิกขาบทที่ ๑๐)
4/912/184/914/8
หัวข้อธรรม (1)
[๘๔๑] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ เมื่อคำข้าวยังไม่มาถึงปาก อ้าช่องปาก ไว้รอ ต้องอาบัติทุกกฏ ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย... ไม่ต้องอาบัติ (กพฬวรรค สิกขาบทที่ ๑)
4/913/94/915/10
หัวข้อธรรม (1)
[๘๔๒] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ กำลังฉันอยู่ สอดนิ้วมือทั้งหมดเข้าไป ในปาก ต้องอาบัติทุกกฏ ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย ...ไม่ต้องอาบัติ (กพฬวรรค สิกขาบทที่ ๒)
4/914/54/916/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๔๓] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ พูดทั้งด้วยปากยังมีคำข้าว ต้องอาบัติ ทุกกฏ ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (กพฬวรรค สิกขาบทที่ ๓)
4/914/194/917/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๔๔] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ ฉันเดาะคำข้าว ต้องอาบัติทุกกฏ (กพฬวรรค สิกขาบทที่ ๔)
4/915/104/918/8