พุทธธรรมสงฆ์


พระพุทธเจ้าสอนให้เรามีเป้าหมาย ชาวพุทธควรมีเป้าหมาย

ท่านตรัสว่า "ผู้มีปัญญาถึงจะเกิดบ่อย ๆ ก็เพื่อได้มรรคแล้วไม่เกิดอีก" "...มคฺคญฺจ ลทฺธา อปุนพฺภวาย ปุนปฺปุนํ ชายติ ภูริปญฺโญติ ฯ" / "...maggañca laddhā apunabbhavāya punappunaṁ jāyati bhūripaññoti" คือท่านให้มีเป้าหมาย ท่านให้อาศัยบุญเพื่อหนีจากบาปและบุญ ดำเนินการตาม มรรคมีองค์ 8

...[๖๘๐] พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า กสิกรย่อมหว่านพืชบ่อย ๆ ฝนย่อมตกบ่อย ๆ ชาวนาย่อมไถนาบ่อย ๆ แว่นแคว้นย่อมบริบูรณ์ด้วยธัญชาติบ่อย ๆ ยาจกย่อมขอบ่อย ๆ ทานบดีก็ให้บ่อย ๆทานบดีให้บ่อย ๆ แล้ว ก็เข้าถึงสวรรค์บ่อย ๆ ผู้ต้องการน้ำนมย่อมรีดนมบ่อย ๆลูกโคย่อมเข้าหาแม่โคบ่อย ๆ บุคคล ย่อมลำบากและดินรนบ่อย ๆ คนเขลาย่อมเข้าถึงครรภ์บ่อยๆ สัตว์ย่อมเกิดและตายบ่อยๆบุคคลทั้งหลายย่อมนำซากศพไปป่าช้าบ่อย ๆ ส่วนผู้มีปัญญาถึงจะเกิดบ่อย ๆ ก็เพื่อได้มรรคแล้วไม่เกิดอีก ดังนี้...

เป้าหมายมีอยู่ 2 อย่าง คือ เป้าหมายหลัก และ เป้าหมายรอง ตั้งเป้าหมายเอานิพพาน จะหลุดพ้นแบบเป็นพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพระพุทธเจ้า หรือ พระสาวก ก็เลือกเอา นี้เรียกว่าเป้าหมายหลัก ถ้ายังไม่ถึงเป้าหมายหลัก ในระหว่างสร้างบารมี เราก็ต้องวางแผนในการสร้งบารมีของเรา ให้เราไปเกิดที่ตรงโน้นบ้าง ตรงนี้บ้าง เพื่อสร้างบารมีต่อไป นี้เรียกว่า เป้าหมายรอง เลือกเกิดได้ด้วยหรือ? ได้ สร้างกุศลแล้วตั้งความปรารถนาเอา ชาวพุทธควรมีเป้าหมาย ไม่มีเป้าหมายถือว่าแย่มาก ทำบุญต้องหวังผล ไม่ใช่ไม่หวังผล