มีพราหมณ์คนหนึ่งบวชในลัทธินอกเที่ยวขออาหารอยู่ อยากให้พระพุทธเจ้าเรียกตนว่า "ภิกษุ" แต่ท่านตรัสแก้ให้ว่า "เราหาเรียกว่าภิกษุเพราะอาการเพียงขอ" ก็เหมือนกัน ใครจะไปเรียกบุคคลว่าเป็นผู้รู้ธรรมเพียงเพราะรู้บาลี

และพระพุทธเจ้าก็ยังตรัสไว้อีกว่า บุคคลไม่ชื่อว่าเป็นสมณะเพราะศีรษะโล้น ถ้ามีใครไปพูดต่อหน้าพระพุทธเจ้าว่า บุคคลที่รู้ภาษาบาลีชื่อว่ารู้ธรรม คุณจะโดนพระพุทธเจ้าตรัสแก้ให้เลยว่า ไม่ใช่ ก็เหมือนกับที่ท่านตรัสว่า เห็นธรรมจึงชื่อว่าเห็นเรา ศาสนานี้นับเอาตรงที่รู้แล้วปฏิบัติตามได้ จึงชื่อว่า "รู้"

กว่าจะรู้พระธรรมได้ ไม่ใช่ง่าย การศึกษามีเป็นลำดับ จะรู้พระธรรมต้องปฏิบัติตามมรรค 8 ต้องผ่านการสร้างบารมีมาแสนกัลป์เป็นอย่างต่ำ จึงจะรู้ได้ ไม่ใช่ไปเรียนแค่ภาษาแล้วจะมาอ้างว่ารู้ คนไปเกิดเป็นเทวดาใช้ภาษามคธ หรือ ไปเกิดในถิ่นที่ใช้ภาษาบาลี ถ้าเขาจะรู้ธรรม เขาก็รู้เพราะเขาสร้างมา ไม่ใช่รู้เพราะไปเกิดในถิ่นที่ใช้ภาษานั้นๆ

บางคนพูดว่าเรียนบาลีน้อยก็รู้ธรรมได้น้อย เรียนมากก็รู้มาก พูดยังกะตั้ง AUTO ไว้เลยว่าเรียนบาลีแล้วมันจะรู้พระธรรมได้เองโดยอัตโนมัติ คือไปเรียนภาษาอังกฤษแล้วมันจะรู้คณิตศาสตร์เองว่างั้น คนที่พูดว่าต้องบาลีเท่านั้น เขาพูดเอาเอง เขาไม่ได้อ้างพระสูตรว่าพระพุทธเจ้าตรัสไว้ที่ไหน

คุณไปถามคนที่สอนบาลีว่าบาลีจำเป็นต้องเรียนเพื่อรู้ธรรมไหม เข้าก็ต้องตอบว่าจำเป็น เพราะเขาชอบสอน คุณไปถามคนที่ชอบกรวดน้ำเวลาอุทิศบุญว่าจำเป็นไหม เขาก็ต้องตอบว่าจำเป็น เพราะเขาชอบกรวดน้ำ ถึงแม้ไม่มีในคำสอนของพระพุทธเจ้าก็ตาม เขาก็เถียงให้ได้กรวดอยู่นั่นแหละ สัตว์โลกชอบสิ่งไหนก็จะเอียงไปสิ่งนั้น จะไม่ตรงต่อหลักธรรม