และได้คำตอบมาดังนี้


ในข้อ 5 ที่ Claude AI ตอบมานั้น ก็ตรงกับที่ผู้เขียนได้อธิบายไว้ข้างล่าง เพราะถ้าพระพุทธเจ้าให้พระรับข้าวสารได้ ชาวบ้านจะมา "รอถวายและหุงต้มนอกวัด" ทำไม ก็ต้องถวายให้พระรับเลย จะไปรออยู่นอกวัดทำไม

• ชาวบ้านบรรทุกเกลือบ้าง น้ำมันบ้าง ข้าวสารบ้าง ตั้งวงล้อมเกวียนอยู่นอกซุ้มประตูพระอาราม คอยท่าว่าเมื่อใด เราทั้งหลายได้ลำดับที่จะหุงต้มถวาย --> (ถ้าพระพุทธเจ้าให้ภิกษุรับข้าวสารได้ จะไม่มีชาวบ้านมารออยู่นอกซุ้มประตูพระอารามแบบนี้ ก็ต้องถวายให้พระรับเลย ชาวบ้านต้องพากันทำแบบนั้น ถ้าพระพุทธเจ้าอนุญาต)
• พระพุทธเจ้าอนุญาตให้สงฆ์สมมติวิหารที่ตั้งอยู่สุดเขตวัด ให้เป็นสถานที่เก็บของไว้ เพราะฝนจะตกใส่ --> (อนุญาตกัปปิยภูมิ แต่ไม่ได้อนุญาตให้ภิกษุรับข้าวสาร)
• ชาวบ้านมาต้มข้าวต้ม หุงข้าวสวย ต้มแกง สับเนื้อ ผ่าฟืน ณ สถานที่กัปปิยภูมิ ซึ่งสงฆ์สมมติไว้ --> (จะเห็นได้ว่า ชาวบ้านเป็นผู้จัดการเอง ไม่ใช่อนุญาตให้ภิกษุรับแล้วเอาไปให้ชาวบ้านทำให้สุก เพราะต้องอาบัติทุกกฏ และจะฉันข้าวนั้นไม่ได้ เพราะเป็นอกัปปิยะ ถ้ารับไม่ตรงตามที่ทรงอนุญาตไว้ )
• พระพุทธเจ้าไม่อนุญาตให้ภิกษุเก็บข้าวสารไว้ภายในที่อยู่ ไม่อนุญาตหุงต้มภายในที่อยู่ ไม่อนุญาตหุงต้มเอง --> (ข้อนี้สอดคล้องกับข้อที่ทรงอนุญาตให้รับได้เฉพาะในบางคราว เพราะในสถานการณ์ปกติทั่วไปแล้ว จะเก็บข้าวสารไว้ภายในที่อยู่ หุงต้มภายในที่อยู่ และหุงต้มเอง ไม่ได้ จะรับก็ไม่ได้ เพราะจะรับได้ก็ต่อเมื่อเป็นกรณีตามที่กล่าวไว้แล้วเท่านั้น)
• กรณีหนทางกันดาร อัตคัดน้ำ อัตคัดอาหาร ภิกษุไม่มีเสบียงจะเดินทางไป พระพุทธเจ้าอนุญาตให้แสวงหาเสบียงได้ คือ ภิกษุต้องการข้าวสาร พึงแสวงหาข้าวสาร ต้องการถั่วเขียว พึงแสวงหาถั่วเขียวต้องการถั่วราชมาส พึงแสวงหาถั่วราชมาส ต้องการเกลือ พึงแสวงหาเกลือ --> (อันนี้ชัดเจนเลยว่า อนุญาตให้รับได้ในบางคราวเท่านั้น ไม่ใช่รับทั่วไป)
• นอกจากนี้ ไม่มีในพุทธพจน์เลยว่า ในกรณีปกติทั่วไป ให้รับข้าวสารได้ --> (จะมีไม่ได้ เพราะจะไปขัดกับข้อที่ทรงอนุญาตให้รับได้เฉพาะในบางคราว)

ฉะนั้น คำอธิบายใดจะขัดแย้งกับพุทธพจน์ไม่ได้ ถ้าใครเข้าใจว่ารับได้ ก็ต้องถามไปว่า มีพุทธพจน์ข้อไหนบ้างมาสนับสนุน ตามหลักการที่ว่า ให้สอบสวน เทียบในหลายสูตร