พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระ
📁 คู่มือการใช้งาน


หัวข้อธรรม (1)
ความมีโทษมาก โทษน้อย ในสิกขาบททั้ง 5 (อ.สิกขาปทวิภังค์)
78/508/178/447/20
หัวข้อธรรม (1)
การกล่าวมุสาวาท เพื่อทาสงฆ์ให้แตกจากกัน จัดว่ามีโทษมาก กว่าโทษเหล่านั้นทั้งหมด เพราะว่าอกุศลอันมากนั้นสามารถเพื่อจะให้ไหม้อยู่ในนรกตลอดกัป (อ.สิกขาปทวิภังค์)
78/511/178/450/16
หัวข้อธรรม (1)
คฤหัสถ์ทั้งหลาย ย่อมก้าวล่วงสิกขาบทใดๆ สิกขาบทนั้นๆ เท่านั้นย่อมขาดสิกขาบทที่เหลือย่อมไม่ขาด เพราะเขาย่อมสามารถรักษาข้อใด ก็ย่อมรักษาข้อนั้นส่วนสามเณร แม้ก้าวล่วงข้อเดียว ย่อมแตกทั้งหมด ต้องถูกลงโทษ เมื่อทาทัณฑกรรมแล้ว ไม่ล่วงละเมิดอีก ศีลย่อมบริบูรณ์ (อ.สิกขาปทวิภังค์)
78/512/678/451/19
หัวข้อธรรม (1)
เมื่อคฤหัสถ์ตั้งใจ อธิษฐานศีล 5 เอง หรือ นั่งในสำนักแห่งผู้ใด แล้วก็ถือเอาด้วยคำว่า ข้าพเจ้าจะสมาทานศีล 5 ก็ดี ขอสมาทานโดยแต่ละข้อก็ดี ชื่อว่า ย่อมสมาทาน (อ.สิกขาปทวิภังค์)
78/512/1778/452/5
หัวข้อธรรม (1)
กุศลธรรมทั้งหลายอันเป็นไปในภูมิ 4 แม้ทั้งหมด ชื่อว่า สิกขา (อ.สิกขาปทวิภังค์)
78/513/378/452/16
หัวข้อธรรม (1)
[๗๗๘-๗๗๙] ความรู้แตกฉานในทุกข์ ในผลของเหตุ ชื่อว่า อัตถปฏิสัมภิทาความรู้แตกฉานในทุกขสมุทัยในเหตุ ชื่อว่า ธัมมปฏิสัมภิทา ความรู้แตกฉานในอันกล่าว ธัมมนิรุตตินั้น ชื่อว่า นิรุตติปฏิสัมภิทา ความรู้แตกฉานในญาณทั้งหลายชื่อว่า ปฏิภาณปฏิสัมภิทา (ปฏิสัมภิทาวิภังค์)
78/515/1978/458/19
หัวข้อธรรม (1)
[๗๘๔] ความรู้แตกฉานในธรรมเหล่านี้ คือ กามาวจรกุศลจิต 8 รูปาวจรกุศลจิตอรูปาวจรกุศลจิต โลกุตตรกุศลจิต ชื่อว่า ธัมมปฏิสัมภิทา ความรู้แตกฉานในวิบากแห่งธรรมเหล่านั้น ชื่อว่า อัตถปฏิสัมภิทา (ปฏิสัมภิทาวิภังค์)
78/519/1278/471/12
หัวข้อธรรม (1)
[๗๘๖] แจกแจงปฏิสัมภิทา 3 คือ อัตถปฏิสัมภิทา นิรุตติปฏิสัมภิทา ปฏิภาณปฏิสัมภิทา ด้วยอเหตุกกุศลวิบากจิต 8 ด้วยกามาวจรวิบากจิต 8 ด้วยรูปาวจรวิบากจิต ด้วยอรูปาวจรวิบากจิต ด้วยโลกุตตรวิบาก ด้วยอกุศลวิบากจิต 7 (ปฏิสัมภิทาวิภังค์)
78/524/1978/476/12
หัวข้อธรรม (1)
[๗๙๑] ปฏิสัมภิทา 3 เป็นโลกิยะ, อัตถปฏิสัมภิทา เป็นโลกิยะก็มี เป็นโลกุตตระก็มี (ปฏิสัมภิทาวิภังค์)
78/539/2078/495/13
หัวข้อธรรม (1)
ญาณอันถึงความรู้แตกฉานในการกล่าวซึ่งนิรุตติธรรม เพื่อสามารถกระทำวิเคราะห์ นิรุตติ (คือภาษาชนิดต่างๆ) ให้แจ่มแจ้งด้วยการพิจารณา ชื่อว่านิรุตติ นิรุตติปฏิสัมภิทา (อ.ปฏิสัมภิทาวิภังค์)
78/542/778/462/16