พุทธธรรมสงฆ์


หัวข้อธรรม (1)
[๑๖] พระโพธิสัตว์ เป็นพระยาเนื้อ ชื่อ รุรุ มีขนสีเหลืองคล้ายทองคำ ได้ช่วยชีวิตของบุรุษคนหนึ่งจากแม่นํ้าคงคา แต่บุรุษนั้นกลับนำพระราชามายังที่อยู่ของพระโพธิสัตว์ พระโพธิสัตว์ตามรักษาศีล ไม่ใช่ตามรักษาชีวิต (รุรุมิคจริยา)
74/299/374/229/3
หัวข้อธรรม (1)
[๑๗] พระโพธิสัตว์ เป็นชฎิล มีความเพียรอันแรงกล้า ชื่อว่า มาตังคะ เป็นผู้มีศีลมีจิตมั่นคง พราหมณ์คนหนึ่งได้ด่าบริภาษท่านแล้วแช่งให้ท่านศีรษะแตก คำแช่งนั้นได้ตกลงที่ศีรษะของพราหมณ์นั้นเอง พระโพธิสัตว์ได้ช่วยเปลื้องพราหมณ์นั้นให้พ้นโดยควร (มาตังคจริยา)
74/314/374/241/12
หัวข้อธรรม (1)
คนจัณฑาล ชื่อมาตังคะ ได้บวชเป็นดาบส ทำนางทิฏฐมังคลิกาให้เป็นผู้เลิศด้วยลาภยศในชมพูทวีป (อ.มาตังคจริยา)
74/315/1474/243/4
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘] พระโพธิสัตว์ เป็นเทพบุตรชื่อว่า ธัมโม มีอานุภาพมาก มีบริวารมาก ได้เที่ยวไปตามบ้านและนิคม ชักชวนมหาชนให้สมาทาน กุศลกรรมบถ 10 ประการได้พบกับอธรรมเทพบุตร ซึ่งเที่ยวชักชวนมหาชนในอกุศลกรรมบถ 10 ประการเมื่อมหาสงครามปรากฏ เพื่อต้องการจะให้กันและกันหลีกทาง พระโพธิสัตว์จึงยอมหลีกทางให้ ในขณะนั้น แผ่นดินก็ให้ช่องแก่อธรรมเทพบุตรจมลงในแผ่นดินนั้นเอง (ธรรมเทวปุตตจริยา)
74/330/374/254/3
หัวข้อธรรม (1)
อธรรมเทพบุตร หัวทิ่มลงบนแผ่นดินไปบังเกิดในอเวจีมหานรก (อ.ธรรมเทวปุตตจริยา)
74/339/474/262/9
หัวข้อธรรม (1)
[๑๙] พระโพธิสัตว์ เป็นอลีนสัตตกุมาร ได้สละชีวิตของตนเป็นอาหารของพระยาโปริสาทแทนพระราชบิดา ทำพระยาโปริสาทให้เลิกกินเนื้อมนุษย์ แล้วออกบวช (ชยทิสจริยา)
74/343/374/263/16
หัวข้อธรรม (1)
ปกติยักษ์มีนัยน์ตาสีแดงไม่กระพริบ เงาไม่ปรากฏ ไม่หวาดสะดุ้ง (อ.ชยทิสจริยา)
74/355/974/273/13
หัวข้อธรรม (1)
[๒๐] พระโพธิสัตว์เป็นพระยานาค ชื่อ สังขปาละ ได้อธิษฐานอุโบสถอยู่ ณ ที่ใกล้ทางใหญ่ 4 แยก แม้ถูกพวกบุตรของนายพราน แทงด้วยหอกที่จมูก ที่หาง ที่กระดูกสันหลัง เอาหวายร้อยแล้วหามไปก็ไม่โกรธเคือง นี้เป็นศีลบารมี (สังขปาลจริยา)
74/358/374/275/19
หัวข้อธรรม (1)
สังขปาลนาคราช รอดชีวิตจากพวกลูกนายพราน เพราะกุฎุม พีชื่อ อาฬาระ จึงได้พากุฎุมพีนั้นไป นาคพิภพ บริโภคกามทิพย์ (อ.สังขปาลจริยา)
74/364/574/280/19
หัวข้อธรรม (1)
[๒๑] พระโพธิสัตว์ เป็นพระราชโอรสนามว่า ยุธัญชัย สลดใจเพราะได้เห็นหยาดนํ้าค้างอันเหือดแห้ง เพราะแสงอาทิตย์ ทำความไม่เที่ยงเป็นเบื้องหน้า ทูลขอบวชแม้มหาชนพร้อมทั้งพระราชบิดา ร้องไห้รํ่าไรอยู่ ก็ไม่ห่วงใย สละราชสมบัติในแผ่นดิน หมู่ญาติ บริวารชน และยศศักดิ์ทั้งสิ้นได้ ไม่คิดถึงเลยเพราะเหตุแห่งโพธิญาณ (ยุธัญชยจริยา)
74/371/574/285/4