พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระ
📁 คู่มือการใช้งาน


หัวข้อธรรม (1)
[๑๕๕] " ผู้ฉลาดทั้งหลายย่อมกล่าวทัศนะ ที่ตนอาศัยแม้นั้นว่าเป็นเครื่องร้อยรัดเห็นทัศนะอื่นว่าเลว เพราะฉะนั้น แหละ ภิกษุไม่พึงอาศัยรูปที่เห็น เสียงที่ได้ยินอารมณ์ที่ทราบ หรือ ศีลและวัตร " (ปรมัฏฐกสุตตนิทเทส)
65/569/965/460/12
หัวข้อธรรม (1)
[๑๕๙] " ภิกษุไม่พึงกำหนดทิฏฐิในโลก ด้วยญาณ หรือแม้ด้วยศีล และวัตรไม่พึงนำเข้าไปซึ่งตนว่า เสมอเขา ไม่พึงสำคัญตนว่าเลวกว่าเขา หรือแม้ว่าวิเศษกว่าเขา " (ปรมัฏฐกสุตตนิทเทส)
65/571/665/461/23
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๙] ความหมายของคำว่า โลกนี้ และโลกหน้า (ปรมัฏฐกสุตตนิทเทส)
65/575/1065/465/5
หัวข้อธรรม (1)
[๑๗๖] " พระอรหันตขีณาสพทั้งหลาย ย่อมไม่กำหนด ย่อมไม่ทำตัณหาและทิฏฐิไว้ในเบื้องหน้า แม้ธรรม คือทิฏฐิทั้งหลาย อันพระอรหันต์เหล่านั้นไม่ปรารถนาเฉพาะแล้ว พระอรหันต์ผู้เป็นพราหมณ์ อันใครๆ ไม่พึงนำไปได้ด้วยศีลและ พรตย่อมเป็นผู้ถึงฝั่งไม่กลับมา เป็นผู้คงที่ " (ปรมัฏฐกสุตตนิทเทส)
65/580/765/468/18
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๐] กิเลสเหล่าใด อันอริยบุคคลละได้แล้ว อริยบุคคลนั้นย่อมไม่กลับมาสู่กิเลสเหล่านั้นอีก (ปรมัฏฐกสุตตนิทเทส)
65/583/1465/471/13
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๐] หากว่าชนทั้งหลายพึงลูบไล้แขนข้างหนึ่ง แห่งพระอรหันต์ด้วยของหอม พึงถากแขนข้างหนึ่งด้วยมีด พระอรหันต์ย่อมไม่มีความยินดี ไม่มีความยินร้ายเป็นผู้คงที่อยู่ (ปรมัฏฐกสุตตนิทเทส)
65/584/865/472/6
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๑] " ชีวิตนี้น้อยหนอ มนุษย์ย่อมตายภายในร้อยปี แม้หากว่ามนุษย์ใดย่อมเป็นอยู่เกินไป มนุษย์ผู้นั้นย่อมตาย เพราะชราโดยแท้แล " (ชราสุตตนิทเทส)
65/601/365/485/4
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๒] สัตว์โลกตายแล้ว เพราะความแตกแห่งจิต นี้เป็นบัญญัติทางปรมัตถ์ (ชราสุตตนิทเทส)
65/602/1165/486/6
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๖] " ชนทั้งหลายย่อมเศร้าโศกในเพราะวัตถุที่ถือว่าของเรา ความยึดถือทั้งหลายเป็นของเที่ยง มิได้มีเลย การยึดถือนี้มีความพลัดพรากเป็นที่สุดทีเดียวกุลบุตรเห็นดังนี้ แล้วไม่ควรอยู่ครองเรือน " (ชราสุตตนิทเทส)
65/607/265/490/5
หัวข้อธรรม (1)
[๑๙๑] " บุรุษย่อมสำคัญเบญจขันธ์ใดว่า นี้ของเรา เบญจขันธ์นั้นอันบุรุษนั้นย่อมละไปแม้เพราะความตาย พุทธมามกะผู้เป็นบัณฑิตรู้เห็นโทษแม้นั้นแล้ว ไม่ควรน้อมไปเพื่อความยึดถือว่าของเรา " (ชราสุตตนิทเทส)
65/610/1465/492/26