พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระบาป
📁 คู่มือการใช้งาน
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๑] พระพุทธองค์ไม่สรรเสริญ ภิกษุผู้ไม่ใคร่ศึกษา ไม่ชักชวนภิกษุอื่นๆ ให้ศึกษา และไม่ยกย่องภิกษุอื่นที่ใคร่ศึกษา ภิกษุใดคบหาภิกษุนั้น ก็จะได้เยี่ยงอย่าง ซึ่งจะเป็นทางเกิดสิ่งอันไม่เป็นประโยชน์ เกิดทุกข์ตลอดกาลนาน (ปังกธาสูตร)
34/470/1734/484/26
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๒] กิจที่ต้องรีบทำของคฤหบดีชาวนา 3 อย่างคือ รีบไถคราดพื้นที่นาให้ดีครั้นแล้วรีบปลูกพืชแล้วรีบไขน้ำเข้าบ้าง ไขน้ำออกบ้าง แต่ว่าชาวนานั้นไม่มีฤทธิ์ที่จะบันดาลให้ข้าวงอกในวันนี้ ตั้งท้องพรุ่งนี้ สุกมะรืนนี้ได้ ที่ถูกต้องย่อมมีสมัยที่ข้าวนั้นเปลี่ยนสภาพไปตามฤดู (อัจจายิกสูตร)
34/474/434/489/4
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๒] กิจที่ต้องรีบทำของภิกษุคือ การบำเพ็ญสิกขา 3 และย่อมมีสมัยที่เมื่อภิกษุนั้นศึกษาสิกขา 3 ไปจิตย่อมจะเลิกยึดถือ หลุดพ้นจากอาสวะได้ (อัจจายิกสูตร)
34/474/1134/489/12
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๓] ปวิเวก (ความสงบสงัด) ของภิกษุ 3 คือ เป็นผู้มีศีล สงบสงัดจากความทุศีล เป็นผู้มีความเห็นชอบ สงบสงัดจากความเห็นผิด เป็นขีณาสพ สงบสงัดจากอาสวะทั้งหลาย (วิวิตตสูตร)
34/477/534/492/11
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๔] เมื่อธรรมจักษุ อันปราศจากธุลีไม่มีมลทิน เกิดขึ้นแก่อริยสาวก พร้อมกับการเกิดความเห็นขึ้นนั้น สังโยชน์ 3 คือ สักกายทิฏฐิ (ความเห็นว่าเป็นตัวของตน) วิจิกิจฉา (ความลังเลสงสัย) สีลัพพตปรามาส (ความลูบคลำในศีลพรต) อริยสาวกย่อมละได้ ถ้าละอภิชฌา (โลภอยากได้ของเขา) และพยาบาทได้ เมื่อตายไปก็ไม่มาสู่โลกนี้อีก (สรทสูตร)
34/480/334/495/15
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๕] บริษัท 3 คือ บริษัทที่มีแต่คนดี บริษัทที่เป็นพรรค บริษัทที่สามัคคีกัน (ปริสาสูตร)
34/481/834/497/3
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๕] ในสมัยใด ภิกษุทั้งหลายพร้อมเพียงกัน มองดูกันและกันด้วยสายตาของคนที่รักใคร่กัน ในสมัยนั้นภิกษุทั้งหลายย่อมได้บุญมาก ชื่อว่า อยู่อย่างพรหม มีปีติปราโมทย์ มีกายระงับเสวยสุข จิตของผู้มีสุขย่อมเป็นสมาธิ (ปริสาสูตร)
34/482/534/497/22
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๖] ภิกษุผู้ประกอบพร้อมด้วยองค์ 3 คือ วรรณะงาม (ศีล) เข้มแข็ง (ความเพียร) มีเชาน์ (ปัญญา) จึงเป็นผู้ควรของคำนับ ผู้ควรของต้อนรับ ผู้ควรของทำบุญผู้ควรทำอัญชลี เป็นนาบุญของโลก ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า เปรียบเหมือนม้าอาชาไนยตัวประเสริฐของพระราชา (ปฐมอาชานียสูตร)
34/485/334/501/3
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๗] ภิกษุมีเชาวน์ คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เพราะสิ้นสังโยชน์เบื้องต่ำ 5 เป็นโอปปาติกะปรินิพพานในโลกที่เกิดนั้น มีอันไม่กลับจากโลกนั้นเป็นธรรมดา (ทุติยอาชานียสูตร)
34/487/1634/504/14
หัวข้อธรรม (1)
[๕๓๘] ภิกษุมีเชาวน์ คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ กระทำให้แจ้งซึ่ง เจโตวิมุตติปัญญาวิมุตติในปัจจุบัน (ตติยอาชานียสูตร)
34/488/1034/506/5