พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๒๕๘] ภิกษุย่อมเจริญ โพชฌงค์ 7 อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธน้อมไปในการสละ นี้เรียกว่า ภาวนาพละ (สูตรที่ ๒)
33/309/733/272/12
หัวข้อธรรม (1)
[๒๕๙] ฌาน 4 นี้เรียกว่า ภาวนาพละ (สูตรที่ ๓)
33/312/1233/275/11
หัวข้อธรรม (1)
[๒๖๐] การแสดงธรรมของพระตถาคต 2 อย่าง คือ โดยย่อ โดยพิสดาร (สูตรที่ ๔)
33/313/2033/276/18
หัวข้อธรรม (1)
[๒๖๑] เหตุให้อธิกรณ์ยืดเยื้อ และไม่ยืดเยื้อ (สูตรที่ ๕)
33/315/333/278/3
หัวข้อธรรม (1)
ภิกษุต้องอาบัติใดแล้ว ในเรื่องนั้น อาบัติไม่มีโทษ ภิกษุผู้โจทก์ก็ไม่มีโทษแต่ภิกษุผู้ต้องอาบัติรูปนั้น เท่านั้นมีโทษ (อ.สูตรที่ ๕)
33/318/1333/281/12
หัวข้อธรรม (1)
[๒๖๒] เพราะเหตุแห่งการประพฤติไม่สม่าเสมอ คือ ประพฤติไม่เป็นธรรมสัตว์บางพวกในโลกนี้ เมื่อตายไปจึงเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก (สูตรที่ ๖)
33/319/1233/282/9
หัวข้อธรรม (1)
โทษของการนั่ง 6 อย่าง (อ.สูตรที่ ๖)
33/322/233/284/16
หัวข้อธรรม (1)
อกุศลกรรมบท 10 ชื่อว่าความประพฤติไม่เรียบร้อย คือ ความประพฤติผิดธรรม (อ.สูตรที่ ๖)
33/323/533/285/17
หัวข้อธรรม (1)
" เธอจงเข้าถึงธรรมเครื่องสำรอกราคะ ไม่หวั่นไหว ไม่เศร้าโศก เป็นอสังขตธรรมไม่ปฏิกูล งาม คล่องแคล่ว จำแนกไว้ดีแล้ว นี้ว่าเป็นสรณะเถิด " (อ.สูตรที่ ๖)
33/326/1133/288/8
หัวข้อธรรม (1)
ชื่อว่า พุทธ เพราะกำจัดภัยของเหล่าสัตว์ ด้วยให้สิ่งที่เป็นประโยชน์เป็นไปให้ออกจากสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ ชื่อว่า ธรรม เพราะยกสัตว์ให้ข้ามจากกันดารคือภพ และเพราะทำความเบาใจแก่สัตว์โลก ชื่อว่า สงฆ์ เพราะทำสักการะแม้มีประมาณน้อย กลับได้ผลไพบูลย์ (อ.สูตรที่ ๖)
33/327/1133/289/4