พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๓๙] จิตที่สังวรแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ (อทันตวรรคที่ ๔)
32/88/1332/74/6
หัวข้อธรรม (1)
[๔๑] จิตที่ฝึกแล้ว คุ้มครองแล้ว รักษาแล้ว สังวรแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ (อทันตวรรคที่ ๔)
32/89/132/74/14
หัวข้อธรรม (1)
[๔๒] ภิกษุจักทำลายอวิชชา จักยังวิชชาให้เกิด จักทานิพพานให้แจ้ง ด้วยจิตที่ตั้งไว้ผิด ข้อนี้มิใช่ฐานะที่จะมีได้ (ปณิหิตอัจฉวรรคที่ ๕)
32/93/332/78/3
หัวข้อธรรม (1)
[๔๔] เพราะเหตุที่จิตอันโทษประทุษร้าย สัตว์บางพวกในโลกนี้ เมื่อตายไปย่อมเข้าถึง อบาย ทุคติ วินิบาต นรก (ปณิหิตอัจฉวรรคที่ ๕)
32/94/332/78/17
หัวข้อธรรม (1)
[๔๙] พระพุทธองค์ ย่อมไม่เล็งเห็นธรรม อื่นแม้อย่างหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงได้เร็วเหมือนจิต (ปณิหิตอัจฉวรรคที่ ๕)
32/95/1532/80/4
หัวข้อธรรม (1)
[๕๐] จิตนี้ผุดผ่อง แต่ว่าจิตนั้นแล เศร้าหมอง ด้วยอุปกิเลสที่จรมา (ปณิหิตอัจฉวรรคที่ ๕)
32/95/1832/80/7
หัวข้อธรรม (1)
กุศลอันมาก หรือน้อยก็ตาม ถ้าปรารถนาวัฏฏะสมบัติ ชื่อว่า จิตที่ตั้งไว้ผิด (อ.สูตรที่ ๒)
32/97/2032/82/15
หัวข้อธรรม (1)
คำว่า อบาย ทุคติ วินิบาต นรก (อ.สูตรที่ ๓)
32/99/132/83/11
หัวข้อธรรม (1)
กุศลกรรมบถ 10 ประการ เรียกว่า มนุษยธรรม แต่ฌาน วิปัสสนา มรรคและผล พึงทราบว่า ยิ่งไปกว่า มนุษยธรรมนั้น (อ.สูตรที่ ๕)
32/100/2332/85/14
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒] จิตนี้ผุดผ่อง แต่ว่าจิตนั้นแล เศร้าหมองแล้วด้วยอุปกิเลสที่จรมา (อัจฉราสังฆาตวรรคที่ ๖)
32/106/332/90/3