พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระบาป
📁 คู่มือการใช้งาน
หัวข้อธรรม (1)
ชนทั้งหลายย่อมไม่เศร้าโศก ถึงอาหารที่เป็นอดีต ย่อมไม่พะวงถึงอาหารที่ เป็นอนาคต ยังอัตภาพให้เป็นไปด้วยอาหารที่เป็นปัจจุบัน ฉะนั้น ผิวพรรณ จึงผ่องใส (อ.ปุตตมังสสูตร)
26/317/126/291/2
หัวข้อธรรม (1)
กำหนดรู้ กวฬีการาหาร ด้วยปริญญา 3 มีญาตปริญญา เป็นต้น (อ.ปุตตมังสสูตร)
26/318/1926/292/15
หัวข้อธรรม (1)
กำหนดรู้การเกิดแห่งกามคุณ 5 ด้วยปริญญา 3 มี เอกปริญญา เป็นต้น (อ.ปุตตมังสสูตร)
26/319/1726/293/9
หัวข้อธรรม (1)
[๒๔๖] ถ้าความยินดีเพลิดเพลิน ความทะยานอยากมีอยู่ในอาหาร 4 ไซร้ วิญญาณก็ตั้งอยู่งอกงามในอาหาร 4 นั้น ย่อมมีการหยั่งลงแห่งนามรูป ย่อมมี ความเจริญแห่งสังขารทั้งหลาย... ในที่ใดมีชาติ ชรา มรณะ ต่อไป เรียกที่นั้นว่า มีความโศกมีธุลี (คือราคะ) มีความคับแค้น ( อัตถิราคสูตร)
26/326/726/299/4
หัวข้อธรรม (1)
จริงอยู่โลภะ นั้นเรียกว่าราคะ ด้วยอำนาจความยินดี เรียกว่านันทิ ด้วยอำนาจ ความเพลิดเพลิน เรียกว่า ตัณหา ด้วยอำนาจความอยาก (อ.อัตถิราคสูตร)
26/330/326/302/10
หัวข้อธรรม (1)
กรรมที่พระขีณาสพทำไม่จัดเป็นกุศล และอกุศล ตั้งอยู่ในทางแห่งกิริยาไม่มีวิบาก กรรมของท่าน ชื่อว่าไม่ตั้งอยู่ เพราะไม่มีนั่นเอง (อ.อัตถิราคสูตร)
26/331/1326/303/22
หัวข้อธรรม (1)
[๒๕๐-๒๕๓] ก่อนแต่ตรัสรู้พระโพธิสัตว์ มีความคิดว่า โลกนี้ลำบากย่อมเกิด แก่ ตาย และด้วยการพิจารณา โดยแยบคาย จึงรู้ปัจจยาการ เหตุให้ทุกข์เกิดเหตุดับ ทุกข์และอริยมรรค 8 เปรียบเหมือนบุคคลพบทางเก่าที่เคยมีคนเดินไป มาสู่นคร เก่าโบราณซึ่งสมบูรณ์ นั่นคือ ทางของพระพุทธเจ้าองค์ก่อน ๆ (นครสูตร)
26/332/326/304/6
หัวข้อธรรม (1)
[๒๕๓] ครั้นพระพุทธเจ้า รู้ทางอันประเสริฐประกอบด้วย องค์ 8 ประการ จึงได้ บอกแก่พวกภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกาพรหมจรรย์นี้ จึงได้เจริญแพร่หลาย กว้างขวาง มีชนเป็นอันมากรู้ เป็นปึกแผ่นจนกระทั่งเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ก็ประกาศได้เป็นอย่างดี (นครสูตร)
26/335/1426/307/6
หัวข้อธรรม (1)
บทว่า ผีตํ ได้แก่ เจริญด้วยสมบัติทุกอย่าง (อ.นครสูตร)
26/338/1826/310/3
หัวข้อธรรม (1)
[๒๕๖-๒๖๒] การพิจารณา ซึ่งปัจจัยภายใน มีชรามรณะ อุปธิ(ขันธ์ 5) ตัณหา และเหตุเกิด ความดับ ปฏิปทำให้ถึงความดับแห่งธรรมเหล่านั้น ซึ่งสมณหรือ พราหมณ์เหล่าใด ในอดีต อนาคต และปัจจุบันก็ตามที่ละธรรมเหล่านั้นได้ ย่อมพ้นจากทุกข์ได้ (สัมมสสูตร)
26/342/1126/313/14