| หัวข้อธรรม (1) | |
| [๑๐๒๐] ผู้มีปัญญาเขลา อันโมหะครอบงำ ถูกอสัทธรรมรุมล้อม ย่อมกล่าวตู่ พระพุทธเจ้า อาบัตินั้นรวมเรียกว่า ทิฏฐิวิบัติ (คาถาสังคณิกะ) | |
|
10/600/1110/546/6
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| [๑๐๓๕-๑๐๔๔] ความหมาย ของอาบัติ 7 กอง (คาถาสังคณิกะ) | |
|
10/606/210/551/6
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| โทษที่ลํ่า เสมอด้วยถุลลัจจัยนั้นไม่มี ท่านเรียกว่า ถุลลัจจัย เพราะเป็นโทษลํ่า (คาถาสังคณิกะ) | |
|
10/621/710/564/20
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| ปาจิตติยะใด ย่อมยังจิตให้ตกไป ปาจิตติยะนั้นย่อมผิดต่ออริยมรรค และย่อม เป็นเหตุลุ่มหลงแห่งจิต (ปฐมคาถาสังคณิกวัณณนา) | |
|
10/622/310/565/12
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| ทุกกฏ ได้แก่ ทำไม่ดี ทำผิดรูป แย้งกุศล พลาดเพราะไม่ย่างขึ้นสู่ข้อปฏิบัติใน อริยมรรค (ปฐมคาถาสังคณิกวัณณนา) | |
|
10/622/1510/566/5
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| ภิกษุเมื่อเปิดเผยอาบัติ ออกจากอาบัติแล้วย่อมไม่ต้องอาบัติอื่น (ปฐมคาถาสังคณิกวัณณนา) | |
|
10/624/1410/568/4
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| [๑๐๔๗] การฟื้นอธิกรณ์ 12 อย่าง (อธิกรณเภท) | |
|
10/627/310/569/19
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| [๑๐๔๗] บุคคล 4 จำพวกเมื่อฟื้นอธิกรณ์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ที่ฟื้น (อธิกรณเภท) | |
|
10/627/1710/570/15
|
|