พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๒๑๔] ภิกษุจำพรรษาแล้ว ถูกสัตว์ร้ายเบียดเบียนด้วย งู หรือโจร ปีศาจ หมู่บ้านถูกไฟไหม้ หมู่บ้านนํ้าท่วม เสนาสนะนํ้าท่วม พึงหลีกไปได้ ไม่ต้อง อาบัติ แต่พรรษาขาด (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/544/76/492/2
หัวข้อธรรม (1)
[๒๑๕] ชาวบ้านหนีโจร แยกเป็น 2 พวก ให้ภิกษุไปกับชาวบ้านที่มากกว่า ถ้า ชาวบ้านที่มากกว่าไม่มีศรัทธาเลื่อมใส ก็ให้ไปกับชาวบ้านที่ศรัทธาเลื่อมใส (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/545/106/493/1
หัวข้อธรรม (1)
[๒๑๖] ภิกษุจำพรรษาแล้ว ไม่ได้อาหาร เภสัช อุปัฏฐากที่สมควร พึงหลีกไป ด้วยสำคัญว่านั่นแลอันตราย หรือมีสตรี, พบขุมทรัพย์ จะหลีกไปด้วยอันตราย ต่อพรหมจรรย์ ไม่ต้องอาบัติ แต่พรรษาขาด (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/545/186/493/10
หัวข้อธรรม (1)
[๒๑๖] ภิกษุจำพรรษาแล้ว เห็นภิกษุมากรูปด้วยกัน กำลังตะเกียกตะกาย เพื่อทำลายสงฆ์ ถ้าภิกษุนั้นคิดว่า เมื่อเราอยู่พร้อมหน้า สงฆ์อย่าแตกกันเลย พึงหลีกไปเสีย ไม่ต้องอาบัติ แต่พรรษาขาด (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/547/136/495/1
หัวข้อธรรม (1)
[๒๑๗] ทรงอนุญาตให้จำพรรษา ในหมู่โคต่างได้ เมื่อหมู่โคต่างย้ายไปก็เดิน ไปกับหมู่โคต่างได้, ทรงอนุญาตให้จำพรรษาในหมู่เกวียน, ในเรือ ได้ (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/550/186/498/5
หัวข้อธรรม (1)
[๒๑๘-๒๑๙] ภิกษุไม่พึงจำพรรษาในโพรงไม้, บนค่าคบไม้, ในที่แจ้ง, ในที่ไม่มี เสนาสนะ, ในกระท่อมผี, ในร่ม, ในตุ่ม, รูปใดจำต้องอาบัติทุกกฏ (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/551/86/498/21
หัวข้อธรรม (1)
[๒๒๐] ภิกษุไม่พึงตั้งกติกา ห้ามการบรรพชาในระหว่างพรรษา รูปใดตั้งต้อง อาบัติทุกกฏ (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/553/96/500/15
หัวข้อธรรม (1)
[๒๒๑] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย วันจำพรรษาต้นของภิกษุนั้นไม่ปรากฏ เธอต้อง อาบัติทุกกฏ เพราะรับคำ (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/554/196/502/2
หัวข้อธรรม (1)
[๒๒๑] ภิกษุรับคำว่าจะจำพรรษาต้น เธอพักอยู่ 2-3 วัน แล้วหลีกไป ด้วย สัตตาหกรณียะ เธออยู่ภายนอกเกิน 7 วัน เป็นอันว่า วันจำพรรษาต้นของ ภิกษุนั้นไม่ปรากฏ และเธอต้องอาบัติทุกกฏ เพราะรับคำ (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/555/226/502/24
หัวข้อธรรม (1)
[๒๒๑] ยังอีก 7 วันจะถึงวันปวารณา ภิกษุมีกิจจำเป็นหลีกไป เธอจะกลับมา หรือไม่กลับมา สู่อาวาสนั้นก็ตามไม่ต้องอาบัติ (วัสสูปนายิกขันธกะ)
6/557/96/504/5