พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระบาป
📁 คู่มือการใช้งาน
หัวข้อธรรม (1)
[๘๐๓] ภิกษุใดอาศัย ความไม่เอื้อเฟื้อ นั่งเปิดกายในละแวกบ้าน ต้องอาบัติ ทุกกฏ. ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (ปริมัณฑลวรรค สิกขาบทที่ ๔)
4/884/124/876/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๐๔] ภิกษุใดอาศัย ความไม่เอื้อเฟื้อ คะนองมือคะนองเท้าไปในละแวกบ้าน ต้องอาบัติทุกกฏ. ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย...ไม่ต้อง อาบัติ (ปริมัณฑลวรรค สิกขาบทที่ ๕)
4/885/54/877/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๐๕] ภิกษุใดอาศัย ความไม่เอื้อเฟื้อ คะนองมือคะนองเท้า นั่งในละแวกบ้าน ต้องอาบัติทุกกฏ. ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย...ไม่ต้อง อาบัติ (ปริมัณฑลวรรค สิกขาบทที่ ๖)
4/885/184/878/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๐๖] อันภิกษุ พึงมีในตาทอดลง เดินไปในละแวกบ้าน พึงแลประมาณ ชั่วแอกหนึ่ง ภิกษุใดอาศัย ความไม่เอื้อเฟื้อ ไปในละแวกบ้าน พลางแลดูในที่นั้นๆ ต้องอาบัติทุกกฏ ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (ปริมัณฑลวรรค สิกขาบทที่ ๗)
4/886/104/879/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๐๗] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ นั่งในละแวกบ้าน พลางแลดูในที่นั้นๆ ต้องอาบัติทุกกฏ ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (ปริมัณฑลวรรค สิกขาบทที่ ๘)
4/887/24/880/10
หัวข้อธรรม (1)
[๘๐๘] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ เวิกผ้าขึ้นข้างเดียว หรือ ทั้งสองข้าง เดินไป ในละแวกบ้าน ต้องอาบัติทุกกฏ ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (ปริมัณฑลวรรค สิกขาบทที่ ๙)
4/887/164/881/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๐๙] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ เวิกผ้าขึ้นข้างเดียว หรือทั้งสองข้าง นั่ง ในละแวกบ้าน ต้องอาบัติทุกกฏ. ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (ปริมัณฑลวรรค สิกขาบทที่ ๑๐)
4/888/84/882/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๑๐] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ เดินหัวเราะลั่น ไปในละแวกบ้าน ต้อง อาบัติทุกกฏ ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ ทำอาการเพียงยิ้มแย้ม ในเมื่อมีเรื่องที่น่าขัน มีอันตราย ...ไม่ต้องอาบัติ (อุชชัคฆิกวรรค สิกขาบทที่ ๑)
4/889/94/883/10
หัวข้อธรรม (1)
[๘๑๑] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ หัวเราะลั่นนั่งในละแวกบ้าน ต้องทุกกฏ อาบัติไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ ทำอาการเพียงยิ้มแย้ม ในเมื่อมีเรื่องที่น่าขัน มีอันตราย ...ไม่ต้องอาบัติ (อุชชัคฆิกวรรค สิกขาบทที่ ๒)
4/890/54/884/9
หัวข้อธรรม (1)
[๘๑๒] ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ เดินส่งเสียงตะเบ็ง เสียงตะโกน ไปใน ละแวกบ้าน ต้องอาบัติทุกกฏ ไม่แกล้ง เผลอ ไม่รู้ตัว อาพาธ มีอันตราย...ไม่ต้องอาบัติ (อุชชัคฆิกวรรค สิกขาบทที่ ๓)
4/890/194/885/9