| หัวข้อธรรม (1) | |
| [๒๓๗-๒๔๒] ภิกษุพูดเปรยกระทบ ปรารถนาจะสบประมาท ทำให้อัปยศ แก่ อุปสัมบัน ต้องอาบัติทุกกฏ ทุกๆคำพูด (มุสาวาทวรรคสิกขาบทที่๒) | |
|
4/46 -564/46/10
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| [๒๔๓-๒๔๕] ภิกษุด่า หรือพูด เปรยกระทบต่ออนุปสัมบัน ต้องอาบัติทุกกฏ ทุกๆ คำพูด (มุสาวาทวรรคสิกขาบทที่๒) | |
|
4/57-804/60/15
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| [๒๕๔] ภิกษุมุ่งอรรถ, ภิกษุมุ่งธรรม, ภิกษุมุ่งสั่งสอน...ไม่ต้องอาบัติ (มุสาวาทวรรคสิกขาบทที่๒) | |
|
4/127/134/145/15
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| ความเป็นผู้มีประสงค์ ในอันล้อเลียน และหัวเราะ ชื่อว่า เป็นผู้มีความประสงค์ จะเล่น (ขุททกกัณฑวรรณนา) | |
|
4/131/94/149/6
|
|
| หัวข้อธรรม (1) | |
| [๒๕๖] ส่อเสียดด้วยอาการ 2 อย่าง คือ ของคนผู้ต้องการจะให้เขาชอบ ของคนผู้ประสงค์จะให้เขาแตกกัน (มุสาวาทวรรคสิกขาบทที่๓) | |
|
4/133/194/151/14
|
|