พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๑๓๒] ภิกษุจะไม่เปลี่ยนบาตร เพราะสงสารภิกษุนั้นไม่ได้ ภิกษุใดไม่ยอม เปลี่ยน ต้องอาบัติทุกกฏ (ปัตตวรรคสิกขาบทที่ ๒)
3/1010/173/952/9
หัวข้อธรรม (1)
[๑๓๒] เมื่อภิกษุได้บาตรที่เปลี่ยนมาแล้ว ต้องใช้ด้วยความไม่ทอดธุระ ถ้าปล่อยทิ้ง ต้องอาบัติทุกกฏ (ปัตตวรรคสิกขาบทที่ ๒)
3/1011/13/952/16
หัวข้อธรรม (1)
[๑๓๗] ภิกษุมีบาตรหาย, มีบาตรแตก, ภิกษุขอต่อญาติ, ขอต่อคนปวารณา ขอเพื่อประโยชน์ของภิกษุอื่น, ภิกษุจ่ายมาด้วยทรัพย์ของตน...ไม่ต้องอาบัติ (ปัตตวรรคสิกขาบทที่ ๒)
3/1021/133/963/2
หัวข้อธรรม (1)
นายช่างหม้อที่ปวารณาถวายบาตรแก่สงฆ์ ในต้นเรื่องสิกขาบทนี้ เป็นโสดาบันบุคคล อาศัยอยู่ในสักกชนบท (ติงสกกัณฑวรรณนา)
3/1022/13/963/12
หัวข้อธรรม (1)
บาตรที่มีรอยร้าว 5 แห่ง หรือ แห่งเดียวแต่ยาวถึง 10 นิ้ว ไม่จัดเป็นบาตร
3/1023/123/965/5
หัวข้อธรรม (1)
ความจริง ที่เก็บบาตร พระพุทธองค์ตรัสเป็นต้นว่า "ภิกษุทั้งหลายเราอนุญาต เชิงรองบาตร " (ติงสกกัณฑวรรณนา)
3/1024/83/965/24
หัวข้อธรรม (1)
ภิกษุไม่ควรใช้บาตร โดยการใช้ไม่สมควร มีการต้มข้าวต้ม ต้มนํ้าย้อมเป็นต้น (ติงสกกัณฑวรรณนา)
3/1024/133/966/3
หัวข้อธรรม (1)
[๑๓๘] ทรงอนุญาตให้มี คนทำการวัด (ปัตตวรรคสิกขาบทที่ ๓)
3/1026/193/968/7
หัวข้อธรรม (1)
[๑๓๘] หมู่บ้านคนทำการวัด 500 คน ได้ตั้งอยู่แผนกหนึ่ง เรียกว่า ตำบล อารามิกบ้าง หรือตำบลบ้านปิลินทวัจฉะบ้าง (ปัตตวรรคสิกขาบทที่ ๓)
3/1027/173/969/3
หัวข้อธรรม (1)
[๑๓๙] พระปิลินทวัจฉะ อธิษฐานให้หมวกฟางกลายเป็นทอง และปราสาท ของพระเจ้าพิมพิสารให้เป็นทอง (ปัตตวรรคสิกขาบทที่ ๓)
3/1028/133/969/23