• พระตถาคตตรัสย่อมมีเหตุ และตรัสห้ามสิ่งไหน สิ่งนั้นทำแล้วย่อมเป็นบาป เช่นตรัสว่า ไม่มีอะไรเปรียบพระองค์ ในเอกปุคคล ถ้าไปทำรูปเปรียบ ก็เป็นบาป
• อุทเทสิกเจดีย์จะเป็นสร้างรูปเปรียบไม่ได้ เพราะถ้าสร้างก็เป็นการกล่าวตู่ทันที เช่น พระพุทธเจ้าไม่ใช่วัตถุ ก็ไปทำให้เป็นวัตถุ ไม่ได้หัวแหลมก็ไปทำให้หัวแหลมเหล่านี้เป็นต้น เป็นการกล่าวตู่ทั้งนั้น เมื่อกล่าวตู่ก็เป็นบาป ฉะนั้น สิ่งไหนทำแล้วเป็นบาป ไม่ใช่คำสอนของพระพุทธเจ้าแน่นอน
• สร้างรูปเปรียบพระพุทธเจ้าขาย ก็เป็นการขายธรรมเหมือนกัน
• คติของผู้ที่มิจฉาทิฏฐิ คือ นรก หรือกำเนิดเดียรัจฉานอย่างใดอย่างหนึ่ง
• ท่านลกุณฏกภัททิยะเกิดมาเตี้ยเพราะไปทำประมาณเจดีย์ของพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้หาประมาณมิได้ ยังเป็นบาปเลย และนี้ก็คือหลักฐานอีกข้อที่ยืนยันว่าการทำประมาณในพระพุทธเจ้านั้นเป็นบาปมีอยู่
• ตายคาความอาลัยในวัตถุ เช่น รูปปั้น จะได้ไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานอยู่กับสิ่งนั้น อันนี้ก็เป็นบาป
• ผิดหลักการทำความเห็นให้ตรง พระพุทธเจ้าไม่ใช่วัตถุแต่ก็ไปเห็นว่าเป็นวัตถุ คือ เห็นไม่ตรง

ฉะนั้น อุทเทสิกเจดีย์จะเป็นการสร้างรูปเปรียบไม่ได้ เพราะสร้างก็เป็นการทำประมาณ เป็นการกล่าวตู่ทันที และเมื่อกล่าวตู่ย่อมเป็นบาป แล้วสื่งไหนทำแล้วเป็นบาป จะเป็นอุทเทสิกเจดีย์เป็นไปไม่ได้ ดังนั้น อรรถกถาและฎีกาไหนที่อธิบายขัดแย้ง ก็ให้ละ ไม่ให้ถือเอา