แต่ที่จริงอันนี้ไม่เรียกว่าปาราชิก จะเป็นปาราชิกได้ ต้องใช้องค์กำเนิดของตนเองเท่านั้น สอดเข้าองค์กำเนิดของผู้อื่น สอดเข้าทางปากของผู้อื่น (เรื่องศีรษะขาด เรื่องลูกเนื้อ ) หรือของตนเอง (เรื่องภิกษุหลังอ่อน ) สอดเข้าทางทวารหนักของผู้อื่น (เรื่องเสพเมถุนในบัณเฑาะก์ ) หรือของตนเอง (เรื่องภิกษุมีองค์กำเนิดยาว ) แต่ใช้อวัยวะอื่น ไม่เป็น เช่น ในสิกขาบทด้านล่างนี้ คำว่า "สอดนิ้วแม่มือเข้าไปในองค์กำเนิดเด็กหญิง" ถ้าอ่านคำสั้นๆนี้เข้าใจความหมาย จะเทียบได้หมดเลยว่า ใช้อวัยวะส่วนไหนก็ตาม ที่ไม่ใช่องค์กำเนิด ไม่เป็นปาราชิก สูงสุดเป็นได้แต่สังฆาทิเสสเท่านั้น ข้อนี้ข้อเดียวเป็นคำตอบในตัวอยู่แล้ว ว่าต้องใช้องค์กำเนิดเท่านั้น

ดูข้อนี้ประกอบเพิ่มก็ได้ ท่านก็ตรัสถึงองค์กำเนิด ความหมาย คือ ต้องใช้องค์กำเนิดของตนเองเท่านั้น (ใช้ปาก ใช้ทวารหนัก ไม่เป็น)

ภิกษุที่เอาปากอมองค์กำเนิดของผู้อื่น ใช้ปาก ไม่ได้ใช้องค์กำเนิดของตนเอง จึงไม่เป็นปาราชิก และถ้าเขาเป็นบัณเฑาะก์ก็ไม่มีอาบัติอะไร เพราะอาบัติย่อมไม่มีแก่อนุปสัมบัน กรณีภิกษุหลังอ่อน ถ้าจะพูดให้เข้าใจง่าย ก็คือ เขาไม่ได้อมของตนเอง แม้กิริยาจะเป็นแบบไหนก็ตามนะ แต่ที่จริงเขาเอาองค์กำเนิดของตนเองเสพเมถุนทางปาก จึงต้องอาบัติปาราชิกเพราะเสพเมถุนทางปาก เสพทางปากของผู้อื่นก็เป็น เสพทางปากของตนเองก็เป็น แต่ถ้าเขาเอาปากไปอมของคนอื่นไม่เป็น เพราะไม่ได้ใช้องค์กำเนิดของตนเอง ส่วนภิกษุนั่งสวมองค์กำเนิดของผู้อื่นก็นัยเดียวกัน