สร้างรูปเปรียบพระตถาคต เป็นการตู่พระพุทธ ตู่พระธรรม ตู่ร่างกายท่านด้วย เพราะร่างกายท่านไม่ใช่แบบนั้น มหาปุริสลักษณะ ๓๒ ไม่ใช่แบบนั้น

กล่าวตู่พระพุทธ พระธรรม เป็นบาปมิใช่บุญเป็นอันมาก และตัวอย่างก็มี ดังเรื่องพระกปิละสอนผิด แสดงสิ่งที่เป็นอกัปปิยะว่ากัปปปิยะ แสดงสิ่งที่เป็นอธรรมว่าธรรม ทำศาสนาให้เสื่อมถอย ไปเกิดในอเวจีมหานรก ก็เช่นกัน สอนคนให้หลงผิด ยึดรูปปั้นว่าเป็นตัวแทนพระพุทธเจ้า ก็เป็นการตู่พระพุทธ พระธรรมเหมือนกัน ทำบาปต่อพระพุทธเจ้าเท่าที่เห็นมีแต่อเวจีทั้งนั้นเลย

คติ ๒ อย่างของคนเห็นผิด ยึดรูป คือ นรกหรือกำเนิดสัตว์เดียรฉานอย่างใดอย่างหนึ่ง และเรื่องตัวอย่างก็มี

เรื่องท่านลกุณฏกภัททิยะก็มีเป็นตัวอย่าง ท่านเคยเป็นหัวหน้าช่าง สร้างเจดีย์พระกัสสปพุทธเจ้า 1 โยชน์ ท่านจึงมี รูปร่างเตี้ย เช่นกัน ไปตู่ร่างกายพระพุทธเจ้าว่าเป็นดินเป็นปูน ทั้งๆที่กายท่านไม่ใช่แบบนั้น ถ้าได้เกิดมาเป็นมนุษย์ เป็นสัตว์ เศษกรรมก็จะส่งผลให้ มีรูปร่างผิดรูป บิดเบี้ยว ร่างกายหนักอึ้ง เหมือนดินเหมือนปูนที่เอาไปปั้นนั่นละ มีโลหะอยู่ในร่างกาย จะได้ไปเกิดเป็นเปรต เป็นสัตว์เดรัจฉานเฝ้าวัตถุนั้น อันนี้คือเศษกรรมของการไปทำประมาณพระพุทธเจ้าผู้หาประมาณมิได้

พระพุทธเจ้าเป็นผู้มีคุณหาที่เปรียบไม่ได้ ก็ไปสร้างให้เป็นพระพุทธเจ้าน้อย พระพุทธเจ้าอะไรจะไปน้อย พระพุทธเจ้าอะไรจะเป็นเด็ก อันนั้น คือ พระโพธิสัตว์เมื่อครั้งยังเป็นกุมาร กรรมก็จะส่งผลให้ไปนรก เศษกรรมก็จะส่งผลให้มีรูปร่างแคระ ต่ำศักดิ์ ต่ำต้อย ถูกด้อยค่า อะไรก็ด้อยไปหมด อะไรก็ต่ำไปหมด อันเกิดจากผลของบาปที่ไปตู่พระพุทธเจ้าว่าน้อย ว่าเป็นเด็ก

ต่างจากผู้ที่กล่าวคุณพระรัตนตรัย สอนคนไม่ให้หลงผิด ยึดรูปว่าเป็นตัวแทนพระพุทธเจ้า บุญก็จะส่งผลให้เขามีรูปร่างสง่างาม สมบูรณ์ สูงศักดิ์ เป็นเทวดาก็มีแสงรุ่งเรื่อง เป็นผู้มีปัญญา เหล่านี้เป็นต้น