ในอรรถกถาทักขิณาวิภังคสูตร อธิบายว่า แม้พระตถาคตปรินิพพานแล้ว ก็ยังสามารถถวายทานแด่สงฆ์ ๒ ฝ่ายโดยมีพระพุทธเจ้าเป็นประมุขได้ ด้วยการเอาพระพุทธรูป(รูปปั้น) ที่มีพระธาตุมาตั้งไว้

อันนี้ไม่สอดคล้อง เพราะทักษิณาที่ถึงแล้วในสงฆ์ในแบบที่หนึ่ง ท่านตรัสไว้ชัดเจนว่าหมายถึง เมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่ ยังไม่ปรินิพพาน ในแบบที่สองจึงพูดถึงเมื่อท่านปรินิพานแล้ว ฉะนั้น ทักษิณาที่ถึงแล้วในสงฆ์ในแบบที่หนึ่ง จึงมีเฉพาะเมื่อท่านยังไม่ปรินิพพานเท่านั้น เช่นเดียวกัน ในปัจจุบันนี้ ไม่มีสงฆ์ฝ่ายภิกษุณีแล้ว มีเฉพาะสงฆ์ฝ่ายภิกษุเท่านั้น จะพูดว่าให้ทานในสงฆ์ ๒ ฝ่ายไม่ได้

ยังขัดกับหลักนิพพานที่ว่า ผู้ที่ปรินิพพานไปแล้วไม่มีตัวตน ฉะนั้น จึงไม่มีตัวตนมารับของใคร แต่คนก็เอาอาหารไปไหว้บุคคลที่ปรินิพพานไปแล้ว

อีกอย่าง เมื่อปรินิพพานแล้ว พระพุทธเจ้าให้สร้างสถูป ไม่ใช่ให้สร้างรูปปั้น พระธาตุจึงคู่กับสถูป ไม่ใช่รูปปั้น ความหมายที่ว่า "มีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข" หมายถึงเมื่อยังมีขันธ์ ยังมีชีวิตอยู่ สมัยนี้อยู่ในยุคพระธาตุ ทักษิณาที่ถึงแล้วในสงฆ์ในแบบที่หนึ่ง จึงไม่มีในปัจจุบัน ผู้รู้จะไม่มีอีกหลังปรินิพพานแล้ว แต่อำนาจรู้ยังมี ไม่ได้หายไปไหน เราสามารถระลึกพึ่งอำนาจนี้ได้