ภูมิมนุษย์เป็นภูมิกลาง แต่ไม่ใช่ว่ามนุษย์ทุกคนจะกลาง ไม่มีศีลไม่มีธรรม ไม่เรียกว่ากลาง ว่าโดยโลกียะ ก็คือ ถือพระรัตนตรัยอย่างถูกต้องและมีศีล ว่าโดยโลกุตระก็โสดาบันขึ้นไป จึงเรียกว่ากลาง

แต่มีรายละเอียดเข้าไปอีกว่า กลางของแต่ละคนไม่เหมือนกัน เช่น คนรวยเขาใช้จ่ายตามกำลังทรัพย์ของเขา จะใช้จ่ายเหมือนคนยากจนไม่ได้ จะกลายเป็นคนตระหนี่เอา คนยากจนจะไปใช้จ่ายเหมือนคนรวยก็ไม่ได้ จะกลายเป็นฟุ่มเฟือยไป มัชฌิมาของแต่ละคนจึงไม่เหมือนกัน

คำว่า "ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม" ก็คือ ปฏิบัติให้ถูกต้องตามหลักธรรม ตามฐานะของตน ตามข้อวัตรของตน เป็นพระจะไปถือข้อวัตรของโยม ทำตัวเหมือนโยม ไม่ได้ เพราะไม่ใช่มัชฌิมาของพระ เป็นโยมถ้ากำลังไม่พอ จะไปสมาทานรักษาศีลเหมือนพระก็ไม่ได้ จะเป็นการทำเกินกำลัง

พระพุทธเจ้าสอนให้ทำตามกำลังของตน อย่าทำเกินกำลัง อย่าหย่อนไป เช่น ไม่รู้เรื่องของศีล รักษาไม่ได้ ไม่พร้อมที่จะรักษา แต่ก็ไปสมาทานศีลให้ตนเองละเมิดแล้วได้บาป อันนี้เรียกว่าทำเกินกำลังในข้อปฏิบัติ หย่อนในข้อปริยัติ จึงไม่เรียกว่า ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม