เทียบกรณีอนุญาตเนื้อดิบเลือดสดในเพราะอาพาธเกิดแต่ผีเข้ากับกรณีรับข้าวสาร

ข้อที่ทรงอนุญาตไว้เฉพาะ 7 อย่าง

...[อธิบายข้อที่ทรงอนุญาตไว้เฉพาะ ๗ อย่าง] ก็ข้อที่ชื่อว่าทรงอนุญาตเฉพาะ มี ๗ อย่าง คือ อนุญาตเฉพาะอาพาธ ๑ เฉพาะบุคคล ๑ เฉพาะกาล ๑ เฉพาะสมัย ๑ เฉพาะประเทศ ๑ เฉพาะมันเปลว ๑ เฉพาะเภสัช ๑...

เช่น ทรงอนุญาตเนื้อดิบ เลือดสดในเพราะอาพาธเกิดแต่ผีเข้า แต่ถ้าไม่ใช่กรณีอาพาธนี้ ต้องอาบัติทุกกฏ

[๓๖] ก็โดยสมัยนั้นแล ภิกษุรูปหนึ่งอาพาธเพราะผีเข้า พระอาจารย์พระอุปัชฌายะช่วยกันรักษาเธอ ก็ไม่สามารถแก้ไขให้หายโรคได้ เธอเดินไปที่เขียงแล่หมู แล้วเคี้ยวกินเนื้อดิบ ดื่มกินเลือดสด อาพาธเพราะผีเข้าของเธอนั้นหายดังปลิดทิ้ง ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า ๆ ตรัสอนุญาตแก่ภิกษุทั้งหลายว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตเนื้อดิบ เลือดสดในเพราะอาพาธเกิดแต่ผีเข้า

และก็เช่นเดียวกันกับที่ทรงอนุญาตรับข้าวสารได้เฉพาะในกรณีนี้เท่านั้น ถ้าไม่ใช่กรณีนี้ ต้องอาบัติทุกกฏ

...มีอยู่ ภิกษุทั้งหลาย หนทางกันดารอัตคัดน้ำ อัตคัดอาหาร ภิกษุไม่มีเสบียงจะเดินทางไป ทำไม่ได้ง่าย เราอนุญาตให้แสวงหาเสบียงได้คือภิกษุต้องการข้าวสาร พึงแสวงหาข้าวสาร ต้องการถั่วเขียว พึงแสวงหาถั่วเขียวต้องการถั่วราชมาส พึงแสวงหาถั่วราชมาส ต้องการเกลือ พึงแสวงหาเกลือ ต้องการน้ำอ้อย พึงแสวงหาน้ำอ้อย ต้องการน้ำมัน พึงแสวงหาน้ำมัน ต้องการเนยใส ก็พึงแสวงหาเนยใส...

ตัวอย่างทั้งสองข้อนี้เหมือนกัน คือ ได้เฉพาะบางกรณีเท่านั้น ไม่ใช่สามัญ นอกจากนี้ ยังมีข้ออื่นอีกมากมาย เทียบดูได้ ฉะนั้น ถ้ารับไม่ถูกต้องตามที่ทรงอนุญาตไว้ก็ต้องอาบัติ

กระทู้เกี่ยวข้อง :  #รวมกระทู้เกี่ยวกับประเด็นพระรับข้าวสารต้องอาบัติทุกกฏ  #ไม่มีในพุทธพจน์ว่าอนุญาตให้รับข้าวสารโดยทั่วไปได้ (ลองใช้ AI วิเคราะห์)