พุทธธรรมสงฆ์


ฉบับมหามกุฏฯ

พระวินัยปิฎก จุลวรรค เล่ม ๗ ภาค ๒ - หน้าที่ 431 ( เล่ม 9 )

๘ จำพวก เปรียบด้วยมหาสมุทรเป็นที่อยู่ของหมู่สัตว์ แล้วยังคุณในพระศาสนา
ให้ดำรงอยู่ เรื่องงดปาติโมกข์ในวันอุโบสถ เรื่องพระฉัพพัคคีย์คิดว่า ใคร ๆ
ไม่รู้เรา เรื่องภิกษุยกโทษก่อน.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๑.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๒.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๓.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๔.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๕.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๖.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๗.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๘.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๙.
เรื่องงดปาติโมกข์เป็นธรรม และไม่เป็นธรรม มีมูล ๑๐.
เรื่องงดปาติโมกข์เพราะวิบัติ ๔ อย่าง คือ ศีล อาจาระ ทิฏฐิ และ
อาชีวะ.
เรื่องงดปาติโมกข์ในส่วน ๕ คือ ปาราชิก สังฆาทิเสส ปาจิตตีย์
ปาฏิเทสนียะ และทุกกฏ.
เรื่องงดปาติโมกข์ในส่วน ๖ มีวิธีอย่างนี้ คือ เพราะศีล อาจาระ
ทิฏฐิวิบัติ ที่มีภิกษุมิได้ทำและทำ.
เรื่องงดปาติโมกข์ในส่วน ๗ คือ ปาราชิก สังฆาทิเสส ถุลลัจจัย
ปาจิตตีย์ ปาฏิเทสนียะ ทุกกฏ และทุพภาสิต.

431