พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน เล่ม ๗ ภาค ๒ - หน้าที่ 433 ( เล่ม 86 )
[๑๘๓] ๑๑. อวิตักกอวิจารธรรม เป็นปัจจัยแก่อวิตักกอวิจาร-
ธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย
คือ วิจารที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัยแก่วิจารที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจ
ของอนันตรปัจจัย ฯลฯ
ขันธ์ที่เป็นอวิตักกอวิจารธรรมที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัยแก่ขันธ์ที่เป็น
อวิตักกอวิจารธรรมที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย.
มรรคที่เป็นอวิตักกอวิจารธรรม เป็นปัจจัยแก่ผลที่เป็นอวิตักกอวิจาร-
ธรรม.
ผลที่เป็นอวิตักกอวิจารธรรม เป็นปัจจัยแก่ผลที่เป็นอวิตักกอวิจาร-
ธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย.
เนวสัญญานาสัญญายตนะ แห่งพระอริยะผูออกจากนิโรธ เป็นปัจจัย
แก่ผลสมาบัติที่เป็นอวิตักกอวิจารธรรม และวิจารด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย.
[๑๘๔] ๑๒. อวิตักกอวิจารธรรม เป็นปัจจัยแก่สวิตักกสวิ-
จารธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย
คือ จุติจิต ที่เป็นอวิตักกอวิจารธรรม และวิจาร เป็นปัจจัยแก่
อุปปัตติจิต ที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย.
ภวังคจิต ที่เป็นอวิตักกอวิจารธรรม และวิจาร เป็นปัจจัยแก่
อาวัชชนะ ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย.