ปิ อักษรในบทว่า เอวมฺปิ นี้ มีอันประมวลเนื้อความข้างบนมาเป็น
อรรถ. การทำให้แจ้งทำความเป็นผู้ทุรพล และสิกขาไม่เป็นอันบอกลา ย่อมมี
แม้ด้วยประการอย่างนี้, การทำให้แจ้งความเป็นผู้ทุรพลและสิกขาไม่เป็นอัน
บอกลา แม้ด้วยประการอื่น ก็ยังมีอีก.
บัดนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อจะทรงแสดงความทำให้แจ้งความเป็น
ผู้ทุรพล และการไม่บอกลาสิกขา แม้ด้วยประการอย่างอื่นนั้น จึงตรัสคำว่า
อถวา ปน เป็นอาทิ. คำนั้นทั้งหมด โดยเนื้อความชัดเจนทีเดียว. แต่พึง
ทราบวินิจฉัยโดยบทดังนี้:- ตั้งแต่ต้นไป ๑๔ บทเหล่านี้ คือ:-
พุทฺธํ ปจฺจกฺเขยฺยํ ข้าพเจ้าพึงบอกคืน พระพุทธเจ้า
ธมฺมํ " " พระธรรม
สงฺฆํ " " พระสงฆ์
สิกฺขํ " " สิกขา
วินยํ " " วินัย
ปาฏิโมกฺขํ " " ปาฏิโมกข์
อุทฺเทสํ " " อุทเทส
อุปชฺฌายํ " " พระอุปัชฌายะ
อาจริยํ " " พระอาจารย์
สทฺธิวิหาริกํ " " พระสัทธิวิหาริก
อนฺเตวาสิกํ " " พระอันเตวาสิก
สมานูปชฺฌายกํ " " พระผู้ร่วมอุปัชฌายะ
สมานาจริยกํ " " พระผู้ร่วมอาจารย์
สพฺรหฺมจารึ " " พระเพื่อนพรหมจรรย์