พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระ
📁 คู่มือการใช้งาน


หัวข้อธรรม (1)
[๓๐] พระโพธิสัตว์เป็นพระยาปลาอยู่ในสระใหญ่ เมื่อนํ้าในสระใหญ่แห้งขอดได้นึกถึงธรรมของสัตบุรุษคิดถึงการไม่เบียดเบียนสัตว์ ทำสัจจกิริยา ยังฝนห่าใหญ่ให้ตก (มัจฉราชจริยา)
74/481/374/373/10
หัวข้อธรรม (1)
ด้วยเดชแห่งศีลของพระโพธิสัตว์ อาสนะของท้าวสักกะแสดงอาการร้อน ท้าวสักกะจึงบัญชา วัสสวลาหกเทวราช วัสสวลาหกนุ่งวลาหกก้อนหนึ่งห่มก้อนหนึ่ง ขับเพลงขับสายฝนทำฝนให้ตก (อ.มัจฉราชจริยา)
74/488/1274/379/3
หัวข้อธรรม (1)
[๓๑] พระโพธิสัตว์เป็นฤๅษีชื่อว่า กัณหทีปายนะ ไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์ยิ่งกว่า 50 ปี ได้อาศัยสัจจะนี้ทำสัจจะกิริยา ทำให้เด็กที่ถูกงูกัดฟื้น ลุกขึ้นได้ (กัณหทีปายนจริยา)
74/492/374/381/3
หัวข้อธรรม (1)
เพราะกรรมแห่งการนำเอาเสี้ยนไม้ทองหลางเสียบแมลงวัน ดาบสจึงถูกเสียบหลาว (อ.กัณหทีปายนจริยา)
74/497/1874/385/25
หัวข้อธรรม (1)
พระโพธิสัตว์ บิดาและมารดาของยัญญทัตตกุมาร อาศัยความจริงของตน ทำสัจจกิริยา ช่วยให้พิษงูในกุมารนั้นระงับไป (อ.กัณหทีปายนจริยา)
74/503/674/389/25
หัวข้อธรรม (1)
[๓๒] พระโพธิสัตว์เป็นพระเจ้าสุตโสม ถูกพระเจ้าโปริสาทจับไป เพื่อต้องการทำพลีกรรม ได้ขอกลับพระนครเพื่อมอบราชสมบัติและให้ทรัพย์แก่พราหมณ์แล้วตามรักษาสัจวาจายอมสละชีวิต เข้าไปหาพระยาโปริสาทอีก (สุตโสมจริยา)
74/507/374/393/3
หัวข้อธรรม (1)
มารดาและบิดาของสุวรรณสาม ได้อาศัยอานุภาพบุญของสุวรรณสามทำสัตยาธิษฐานให้พิษในสุวรรณสามหายไป (อ.สุวรรณสามจริยา)
74/532/774/412/8
หัวข้อธรรม (1)
[๓๔] พระโพธิสัตว์เป็นพระเจ้าเอกราช ปกครองแผ่นดินใหญ่ สมาทานกุศลกรรมบถ 10 ประการ ประพฤติโดยไม่มีเศษ ถูกพระเจ้าโกศลพระนามว่า ทัพพเสนะ ยกทัพมาชิงเอาราชสมบัติแล้วสั่งให้ฝังพระองค์ในหลุม พระโพธิสัตว์ก็ยังเห็นพระเจ้าทัพพเสนะเหมือนบุตรสุดที่รัก นี้เป็นเมตตาบารมี (เอกราชจริยา)
74/535/374/414/3
หัวข้อธรรม (1)
แผ่เมตตาให้ผู้ประทุษร้าย ทำให้เกิดความเร่าร้อน เหมือนถูกไฟไหม้แก่ผู้ประทุษร้ายนั้น (อ.เอกราชจริยา)
74/541/1574/419/15
หัวข้อธรรม (1)
[๓๕] พระโพธิสัตว์นอนอยู่ในป่าช้า เอาซากศพอันมีแต่กระดูกทำเป็นหมอนหนุนเป็นผู้มีจิตเสมอแก่ผู้นำทุกข์และสุขมาให้ ไม่มีความเอ็นดู ไม่มีความโกรธ เป็นผู้วางเฉยในสุขและทุกข์ ในยศ และความเสื่อมยศ เป็นผู้มีใจเสมอในสิ่งทั้งปวงนี้เป็นอุเบกขาบารมี (มหาโลมหังสจริยา)
74/545/374/421/10