พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระ
📁 คู่มือการใช้งาน


หัวข้อธรรม (1)
พราหมณ์ผู้หนึ่งใคร่จะทดลอง พระสารีบุตรเรื่องความโกรธ จึงตีหลังพระเถระอย่างแรง พระเถระ ไม่สนใจ ความเร่าร้อนจึงเกิดแก่พราหมณ์ เขาจึงหมอบลงแทบเท้าขอขมาพระเถระ แล้วนิมนต์ท่านไปฉันในเรือนตน (พระสารีบุตรเถระ)
43/437/643/335/8
หัวข้อธรรม (1)
ความโกรธย่อมถึงความถอนขึ้นได้ ด้วยอนาคามิมรรค (พระสารีบุตรเถระ)
43/439/1043/337/4
หัวข้อธรรม (1)
ภิกษุณีทั้งหลาย รังเกียจ พระนางมหาปชาบดีโคตมี ด้วยไม่ปรากฏอุปัชฌาย์อาจารย์ พระศาสดาจึงตรัสว่า เราเองเป็นอาจารย์ เป็นอุปัชฌาย์ ไม่ควรทำความรังเกียจในพระขีณาสพ (พระนางมหาปชาบดีโคตมี)
43/442/643/339/6
หัวข้อธรรม (1)
พระสารีบุตร เคารพพระอัสสชิมาก เมื่ออยู่ที่ใดท่านจะกราบไปทางที่พระอัสสชิอยู่และนอนหันศีรษะไปทางนั้น ภิกษุอื่นเข้าใจว่าท่านไหว้ทิศ พระศาสดาตรัสว่าภิกษุอาศัยอาจารย์ใด ย่อมรู้ธรรม, ภิกษุนั้นพึงนอบน้อมอาจารย์นั้นโดยเคารพ (พระสารีบุตร)
43/444/643/341/6
หัวข้อธรรม (1)
" พราหมณ์ เราไม่เรียกว่า พราหมณ์ ด้วยเหตุสักว่า ชฎา ไม่เรียกด้วยเหตุสักว่าชาติและโคตร, แต่เราเรียกผู้มีสัจจะอันแทงตลอดแล้วเท่านั้นว่า เป็นพราหมณ์ " (ชฏิลพราหมณ์)
43/446/1143/342/17
หัวข้อธรรม (1)
พราหมณ์ ขึ้นต้นไม้ห้อยหัวลงมา ขู่เอาโคแดง 100, กหาปณะและหญิงบำเรอถ้าไม่ให้เมื่อเขาตกลงมาตายจะทำให้เมืองไม่เป็นเมือง ชาวเมืองกลัวจึงให้ของเขาตามประสงค์ พระศาสดาแสดงถึงดาบสผู้ต้องการฆ่าเหี้ย ในอดีต คือพราหมณ์ นี้ (กุหกพราหมณ์)
43/448/643/344/6
หัวข้อธรรม (1)
" เราเรียกชนผู้ทรงผ้าบังสุกุล ผู้ผอม สะพรั่งด้วยเอ็น ผู้เพ่งอยู่ผู้เดียวในป่านั้นว่าเป็นพราหมณ์ " (นางกิสาโคตมี)
43/453/1943/348/8
หัวข้อธรรม (1)
" เราไม่เรียกบุคคลผู้เกิดแต่กำเนิด ผู้มีมารดาเป็นแดนเกิดว่า เป็นพราหมณ์เขาย่อมเป็นผู้ชื่อว่า โภวาที, เขาย่อมเป็นผู้มีกิเลสเครื่องกังวล, เราเรียกผู้ไม่มีกิเลสเครื่องกังวล ผู้ไม่ถือมั่นนั้นว่า เป็นพราหมณ์ " (พราหมณ์คนใดคนหนึ่ง )
43/455/1843/349/14
หัวข้อธรรม (1)
" ผู้ใดแล ตัดสังโยชน์ทั้งปวงได้แล้ว ย่อมไม่สะดุ้ง, เราเรียกผู้นั้น ผู้ก้าวล่วงกิเลสเครื่องข้องได้ ผู้หลุดพ้นแล้วว่า เป็นพราหมณ์ " (อุคคเสน)
43/457/1543/351/4
หัวข้อธรรม (1)
" ภิกษุทั้งหลาย ชะเนาะและเชือกนั่นเป็นแต่ภายนอก, คนใดคนหนึ่งก็ตัดชะเนาะและเชือกเหล่านั้นได้ทั้งนั้น, ฝ่ายภิกษุตัดชะเนาะ คือ ความโกรธ และเชือก คือตัณหาอันเป็นไปภายในจึงควร " (พราหมณ์ ๒ คน)
43/459/1843/352/20