พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระบาป
📁 คู่มือการใช้งาน
หัวข้อธรรม (1)
[๕๘] ธรรม 5 ประการ ที่ผู้ใหญ่ ผู้ปกครองรัฐประพฤติอยู่ย่อมได้รับความเจริญอย่างเดียวไม่มีเสื่อม (กุมารลิจฉวีสูตร)
36/146/136/141/23
หัวข้อธรรม (1)
[๕๙] ธรรมที่หาได้ยากสำหรับผู้บวชเมื่อแก่ คือ เป็นคนละเอียด เป็นผู้มีมารยาทสมบูรณ์ เป็นพหูสูตร เป็นธรรมกถึก เป็นวินัยธร (ปฐมทุลลภสูตร)
36/149/2036/145/13
หัวข้อธรรม (1)
[๖๐] ธรรม 5 ประการ ที่หาได้ยาก สำหรับผู้บวชเมื่อแก่ คือ เป็นผู้ว่าง่าย เป็นผู้คงแก่เรียน เป็นผู้รับโอวาทด้วยความเคารพ เป็นธรรมกถึก เป็นวินัยธร (ทุติยทุลลภสูตร)
36/150/1336/146/9
หัวข้อธรรม (1)
[๖๑-๖๒] สัญญา 5 ประการ อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมมีผลมากมีอมตะเป็นที่สุด คือ อนิจจสัญญา อนัตตสัญญา มรณสัญญา อาหาเรปฏิกูลสัญญา (ความสำคัญว่าเป็นของปฏิกูลในอาหาร) สัพพโลเกอนภิรตสัญญา (ความสำคัญว่าไม่น่ายินดีในโลกทั้งปวง) (๑. ปฐมสัญญาสูตร - ๒. ทุติยสัญญาสูตร)
36/152/436/148/4
หัวข้อธรรม (1)
[๖๓-๖๔] อริยสาวก อริยสาวิกา ผู้เจริญด้วยธรรมเป็นเหตุเจริญ 5 ประการ คือ ศรัทธา ศีล สุตะ จาคะ ปัญญา ชื่อว่าเป็นผู้ยึดถือสาระ และยึดถือสิ่งประเสริฐแห่งกาย (๓. ปฐมวัฑฒิสูตร - ๔. ทุติยวัฑฒิสูตร)
36/153/1236/150/3
หัวข้อธรรม (1)
[๖๕] ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม 5 ประการ คือ เป็นผู้ถึงพร้อมและตอบปัญหาในศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะได้ ย่อมเป็นผู้ควรสนทนาของเพื่อนพรหมจรรย์ทั้งหลาย (สากัจฉสูตร)
36/155/1036/152/3
หัวข้อธรรม (1)
[๖๖] ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม 5 ประการ คือ เป็นผู้ถึงพร้อมและตอบปัญหาในศีลสมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะได้ ย่อมเป็นผู้ควรดำรงชีพร่วมกันของเพื่อนพรหมจรรย์ทั้งหลาย (สาชีวสูตร)
36/156/936/153/3
หัวข้อธรรม (1)
[๖๗] ภิกษุ หรือภิกษุณี ผู้เจริญ ทำให้มาก ซึ่งธรรม 5 ประการ คือ อิทธิบาท 4 และ วิริยะอย่างยิ่ง พึงหวังได้ผล 2 ประการ อย่างใดอย่างหนึ่ง คือ อรหัตผลหรือ เป็นพระอนาคามี (ปฐมอิทธิปาทสูตร)
36/157/1136/154/5
หัวข้อธรรม (1)
[๖๘] เมื่อก่อนแต่ตรัสรู้ พระโพธิสัตว์ก็ได้เจริญ ทำให้มากซึ่งธรรม 5 ประการ คือ อิทธิบาท 4 และวิริยะอย่างยิ่ง (ทุติยอิทธิปาทสูตร)
36/158/1236/155/7
หัวข้อธรรม (1)
[๖๙] ธรรม 5 ประการ อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย ฯลฯ เพื่อนิพพานโดยส่วนเดียว คือย่อมพิจารณาเห็นว่าไม่งามในกาย,มีความสำคัญว่าเป็นปฏิกูลในอาหาร, มีความสำคัญว่าไม่น่ายินดีในโลกทั้งปวง, พิจารณาเห็นว่าไม่เที่ยงในสังขารทั้งปวง, ย่อมเข้าไปตั้งมรณสัญญาไว้ในภายในภายใน (นิพพิทาสูตร)
36/160/336/156/12