พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒๒] ฉันทะในการสมาทาน อธิสีล อธิจิต อธิปัญญา ของภิกษุใดไม่มี ภิกษุนั้นเปรียบเหมือน ลาเดินตามฝูงโค ฉะนั้น ภิกษุพึงสาเหนียกว่า ฉันทะของเราจักมีอย่างแรงกล้าในการสมาทานสิกขา 3 (คัทรภสูตร)
34/448/334/459/3
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒๓] บุพกรณียะ (กิจที่ต้องทำก่อน) ของคฤหบดีชาวนา 3 คือ ไถคราดพื้นที่นาให้ดีก่อนครั้นแล้วปลูกพืชลงในเวลาอันควร แล้วไขน้ำเข้าบ้าง ไขน้ำออกบ้างตามคราว เช่นเดียวกัน กิจที่ต้องทำก่อนของภิกษุ 3 คือ การสมาทานสิกขา 3 (เขตตสูตร)
34/449/934/460/15
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒๔] ภิกษุวัชชีบุตรรูปหนึ่ง กราบทูลต่อพระพุทธองค์ว่าไม่อาจศึกษาในสิกขาบท 150 ข้อ ได้ พระองค์จึงให้ศึกษาใน สิกขา 3 (วัชชีปุตตสูตร)
34/450/1234/462/3
หัวข้อธรรม (1)
สิกขาบท 150 ข้อนั้น ภิกษุวัชชีบุตรหมายเอาสิกขาบทที่ทรงบัญญัติไว้ในสมัยนั้น (อ.วัชชีปุตตสูตร)
34/451/1434/463/4
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒๕] ที่ว่าพระเสขะ เพราะยังต้องศึกษาอยู่ จึงเรียกว่า เสขะ ศึกษาอะไร ? ศึกษาในสิกขา 3 (ปฐมเสขสูตร)
34/453/334/464/14
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒๕] " เมื่อพระเสขะศึกษาอยู่ เป็นผู้ดำเนินในทางตรง ขยญาณเกิดขึ้นก่อนพระอรหัตผล จึงเกิดในลำดับนั้น ต่อนั้นเมื่อพ้นด้วยพระอรหัตผลแล้ว เธอก็มีญาณ (หยั่งรู้) ว่าความพ้นของเราไม่กำเริบ เพราะสิ้นเครื่องผูกไว้ในภพ " (ปฐมเสขสูตร)
34/453/1034/465/2
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒๖] สิกขาบทที่สำคัญ 150 ข้อ ย่อมมาสู่อุทเทส (การสวดในท่ามกลางสงฆ์) ทุกกึ่งเดือน และสิกขาบททั้งปวงนั้นรวมกันอยู่ในสิกขา 3 (ทุติยเสขสูตร)
34/454/1634/466/7
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒๖] ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เป็นผู้ทำให้บริบูรณ์ในศีล ทำพอประมาณในสมาธิและในปัญญา เธอก็ย่อมล่วงสิกขาบทเล็กน้อยบ้าง ย่อมออกจากอาบัติบ้างที่เป็นเช่นนั้น เพราะไม่มีใครกล่าวความอภัพ เพราะการล่วงสิกขาบทเล็กน้อยและการออกจากอาบัตินี้ (ทุติยเสขสูตร)
34/455/334/466/12
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒๖] ภิกษุที่เป็นผู้ทำให้บริบูรณ์ในศีลและในสมาธิ ทำพอประมาณในปัญญาเธอก็ย่อมล่วงสิกขาบทเล็กน้อยบ้าง ฯลฯ สมาทานศึกษาอยู่ในสิกขาบททั้งหลาย ภิกษุนั้นเพราะ สิ้นสังโยชน์ เบื้องต่ำ 5 เป็นโอปปาติกะ ปรินิพพานในโลกที่เกิดนั้น มีอันไม่กลับจากโลกนั้นเป็นธรรมดา (ทุติยเสขสูตร)
34/455/1534/467/8
หัวข้อธรรม (1)
[๕๒๖] ภิกษุที่เป็นผู้ทำให้บริบูรณ์ทั้งในศีล สมาธิ ปัญญา เธอก็ย่อมล่วงสิกขาบทเล็กน้อยบ้าง ฯลฯ สมาทานศึกษาอยู่ในสิกขาบททั้งหลาย ภิกษุนั้นทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุตติปัญญาวิมุตติ อันหาอาสวะมิได้ (ทุติยเสขสูตร)
34/455/2034/467/17