พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
พระพุทธองค์ทรงแสดง อสุภกัมมัฏฐาน เพื่อประโยชน์แก่การบำบัดราคะ, เมตตาภาวนา เพื่อการกำจัดโทสะ, สัจธรรม คือมรณะเพื่อการกำจัดโมหะ, อานาปานสติเพื่อการกำจัดวิตก (อ.สรภสูตร)
34/335/334/339/15
หัวข้อธรรม (1)
[๕๐๕] ทรงตรัสแก่หมู่ชนกาลามโคตร มิให้เชื่อโดยอาการ 10 อย่าง มีโดยการได้ฟังตามกันมา เป็นต้น เมื่อใดรู้ด้วยตนนั้นแลว่า ธรรมเหล่านี้ เป็นอกุศลมีโทษท่านผู้รู้ติเตียน ใครประพฤติแล้วย่อมเป็นไปเพื่อสิ่งไม่เป็นประโยชน์ ควรละธรรมเหล่านั้นเสีย (กาลามสูตร)
34/338/1934/343/11
หัวข้อธรรม (1)
[๕๐๕] อริยสาวกผู้มีจิตหาเวรมิได้ มีจิตไม่เศร้าหมอง มีจิตหมดจดแล้ว ย่อมได้ความอุ่นใจ 4 ประการในชาตินั้น (กาลามสูตร)
34/345/734/349/1
หัวข้อธรรม (1)
[๕๐๖] พระนันทกะแสดงแก่ นายสาฬหะ และนายโรหนะ มิให้เชื่อโดยอาการ 10 อย่างดังในกาลามสูตร (สาฬหสูตร)
34/349/1034/354/3
หัวข้อธรรม (1)
[๕๐๗] บุคคลพึงรู้กันว่าเป็นผู้ควรสนทนา หรือว่าเป็นผู้ไม่ควรสนทนา ก็ด้วยการประกอบถ้อยคำเช่น ถ้าบุคคลที่ถูกถามปัญหาแล้ว ไม่แก้ให้ตรงซึ่งปัญหาที่ต้องแก้ให้ตรง, ไม่จำแนกในปัญหาที่ต้องจำแนก, ไม่ย้อนถามในปัญหาที่ต้องย้อนถามแล้วจึงแก้, ไม่ยกเลิกในปัญหาที่ต้องยกเลิก บุคคลนี้เป็นบุคคลไม่ควรสนทนา (กถาวัตถุสูตร)
34/357/834/362/8
หัวข้อธรรม (1)
[๕๐๗] บุคคลพึงรู้กันได้ด้วยการประกอบถ้อยคำ ว่าจะเป็นผู้มีอุปนิสัยปัจจัยหรือเป็นผู้ไม่มีอุปนิสัยปัจจัย เช่น ผู้ไม่เงี่ยโสต คอยฟัง เป็นผู้ไม่มีอุปนิสัยปัจจัยเป็นต้น (กถาวัตถุสูตร)
34/358/1734/363/14
หัวข้อธรรม (1)
[๕๐๗] " การพูดของสัตบุรุษทั้งหลาย เป็นการพูดเพื่อให้เกิดความรู้ ความเลื่อมใส อารยชนทั้งหลายย่อมพูดกันอย่างนี้ นี่เป็นการสนทนากันแห่งอารยชนผู้มีปัญญา รู้ความข้อนี้แล้วพึงพูดจาอย่ายกตัว " (กถาวัตถุสูตร)
34/360/134/364/9
หัวข้อธรรม (1)
สถานที่และเวลาที่ไม่ควรตอบปัญหา (อ.กถาวัตถุสูตร)
34/363/334/367/10
หัวข้อธรรม (1)
[๕๐๘] ราคะมีโทษน้อยแต่คลายช้า โทสะมีโทษมากแต่คลายเร็ว โมหะมีโทษมากด้วยคลายช้าด้วย (ติตถิยสูตร)
34/368/1734/373/9
หัวข้อธรรม (1)
[๕๐๘] อารมณ์ที่สวยงามเป็นปัจจัยให้เกิดราคะ, อารมณ์ที่ไม่พอใจ เป็นปัจจัยให้เกิดโทสะ ความทำในใจโดยไม่แยบคาย ความใส่ใจอย่างไม่ฉลาด เป็นปัจจัยให้เกิดโมหะ (ติตถิยสูตร)
34/369/134/373/12