พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
ในคราวกัปพินาศ เมื่อมหาชนพากันเกิดในพรหมโลก บุคคลผู้เป็นมิจฉาทิฏฐิ (ความเห็นผิดอันดิ่ง) ไม่เกิดในพรหมโลกนั้น แต่กลับเกิดที่หลังจักรวาล เมื่อจักรวาลถูกไฟไหม้อยู่ในโอกาสแห่งหนึ่งในอากาศ (อ.สูตรที่ ๓)
33/195/1933/169/15
หัวข้อธรรม (1)
ผู้ชักชวนคน 100 คน ให้ทำการฆ่าสัตว์ เป็นต้น ย่อมได้อกุศลเท่ากันกับอกุศลของคนผู้ถูกชักชวนทั้ง 100 คนนั้น (อ.สูตรที่ ๕ เป็นต้น)
33/197/1533/171/13
หัวข้อธรรม (1)
ผู้ชักชวนคนอื่นๆ ให้ถวายอาหาร เป็นต้น ย่อมได้กุศลเท่ากับกุศลของผู้ถวายทาน ทั้งหมดนั้น (อ.สูตรที่ ๕ เป็นต้น)
33/198/233/171/22
หัวข้อธรรม (1)
เมื่อให้เต็มแล้วแม้จะให้เกินไป มนุษย์สมบัติ ทิพย์สมบัติ หรือนิพพานสมบัติที่เกินไปย่อมไม่มี (อ.สูตรที่ ๕ เป็นต้น)
33/198/633/172/2
หัวข้อธรรม (1)
อย่างไร จึงได้ชื่อว่า ปฏิคาหกผู้รู้จักประมาณ (อ.สูตรที่ ๕ เป็นต้น)
33/198/1733/172/14
หัวข้อธรรม (1)
พระเจ้าสัทธาติสสมหาราช ทรงเลื่อมใส สามเณรผู้รู้จักประมาณในการรับ
33/199/1833/173/10
หัวข้อธรรม (1)
ในพระธรรมวินัยที่ตรัสไว้ดีแล้ว ชื่อว่ากิจที่จะต้องรู้ประมาณแล้วจึงให้ ย่อมไม่มีแก่ทายก ไทยธรรมประมาณเท่าใดมีอยู่ ควรให้ไม่เกินประมาณเท่านั้น
33/201/1233/174/23
หัวข้อธรรม (1)
" คุณเครื่องเป็นสมณะที่บุคคลจับต้องไม่ดี ย่อมคร่าไปนรก เหมือนหญ้าคาที่บุคคลจับไม่แน่น (แล้วดึงมา) ย่อมบาดมือนั่นแหละ ฉะนั้น " (อ.สูตรที่ ๕ เป็นต้น)
33/202/1733/175/21
หัวข้อธรรม (1)
บุคคลปรารภความเพียร ทำให้บริบูรณ์ในวัตร เรียนเอาพระพุทธพจน์ และพิจารณาโดยแยบคายแล้วจิตย่อมเลื่อมใส เมื่อไม่อาจบรรลุพระอรหัตในปัจจุบันย่อมจะเป็นผู้ตรัสรู้เร็วในภพที่เกิด จึงชื่อว่าอยู่เป็นสุข (อ.สูตรที่ ๕ เป็นต้น)
33/203/733/176/7
หัวข้อธรรม (1)
[๒๐๕] สัตว์ที่เขลาโง่เง่า เงอะงะไม่สามารถที่จะรู้อรรถแห่งคำเป็นสุภาษิต และคำเป็นทุพภาษิตได้ มีมากกว่า สัตว์ที่มีปัญญา ไม่โง่เง่า มีเป็นส่วนน้อย (วรรคที่ ๔)
33/205/733/178/7