พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๑๗๖-๑๗๘] ข้อที่บุคคลผู้มีความเพียบพร้อมด้วยกายสุจริต วจีสุจริต มโนสุจริต เมื่อตายไปพึงเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก เพราะข้อนั้นเป็นเหตุ มิใช่ฐานะที่จะมีได้ (วรรคที่ ๓)
33/173/1533/150/13
หัวข้อธรรม (1)
[๑๗๙-๑๘๐] พุทธานุสสติ ธัมมานุสสติ สังฆานุสสติ สีลานุสสติ จาคานุสสติเทวตานุสสติ อานาปานสติ มรณสติ กายคตาสติ อุปสมานุสสติ (ระลึกถึงความสงบระงับ)อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความหน่ายโดยส่วนเดียว เพื่อคลายกำหนัด เพื่อความดับ เพื่อความสงบเพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้ เพื่อนิพพาน (วรรคที่ ๑)
33/175/433/152/4
หัวข้อธรรม (1)
เมื่อภิกษุเจริญอสุภสัญญาอยู่แล้ว เกิดเอือมระอาไม่แช่มชื่น จิตซัดส่ายไปทางโน้นทางนี้ ไม่เป็นไปตามวิถี พึงระลึกถึงคุณของพระพุทธเจ้าอยู่ จิตย่อมผ่องใสปราศจากนิวรณ์ แล้วจึงมนสิการ กรรมฐานเดิมนั้นแหละอีก (อ.วรรคที่ ๑)
33/178/933/155/2
หัวข้อธรรม (1)
อานาปานสติ มรณสติ กายคตาสติ ย่อมเป็นประโยชน์แก่วิปัสสนาอย่างเดียวกรรมฐานที่เหลือ 7 อย่าง เป็นประโยชน์แก่การทำจิตให้ร่าเริงด้วย เป็นประโยชน์แก่วิปัสสนาด้วย (อ.วรรคที่ ๑)
33/181/1433/157/19
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๑] เมื่อบุคคลเป็นผู้มีความเห็นผิด อกุศลธรรมที่ยังไม่เกิด ย่อมเกิดขึ้น และอกุศลธรรมที่เกิดขึ้นแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเจริญไพบูลย์ยิ่ง (วรรคที่ ๒)
33/182/333/158/3
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๒] เมื่อบุคคลเป็นผู้มีความเห็นชอบ กุศลธรรมที่ยังไม่เกิด ย่อมเกิดขึ้น และกุศลธรรมที่เกิดขึ้นแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเจริญไพบูลย์ยิ่ง (วรรคที่ ๒)
33/182/933/158/9
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๕] เมื่อบุคคลทำในใจโดยไม่แยบคาย มิจฉาทิฏฐิที่ยังไม่เกิด ย่อมเกิดขึ้นและมิจฉาทิฏฐิ ที่เกิดขึ้นแล้ว ย่อมเจริญยิ่งขึ้น (วรรคที่ ๒)
33/183/533/158/25
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๗] ผู้ประกอบด้วยมิจฉาทิฏฐิ เมื่อตายไปย่อมเข้าถึง อบาย ทุคติ วินิบาต นรก (วรรคที่ ๒)
33/183/1533/159/10
หัวข้อธรรม (1)
[๑๘๙] กายกรรม วจีกรรม มโนกรรมที่สมาทานให้บริบูรณ์ตามทิฏฐิ เจตนาความปรารถนา ความตั้งใจ สังขาร ของบุคคลผู้มีความเห็นผิด ธรรมทั้งหมดนั้นย่อมเป็นไปเพื่อผลที่ไม่น่าปรารถนา ไม่น่าใคร่ ไม่น่าชอบใจ ไม่เป็นประโยชน์เกื้อกูล เพื่อทุกข์ ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะทิฏฐิเลวทราม (วรรคที่ ๒)
33/184/533/159/19
หัวข้อธรรม (1)
[๑๙๐] กายกรรม วจีกรรม มโนกรรมที่สมาทานให้บริบูรณ์ตามทิฏฐิ เจตนาความปรารถนา ความตั้งใจ สังขาร ของบุคคลผู้มีความเห็นชอบ ธรรมทั้งหมดนั้นย่อมเป็นไปเพื่อผลที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าชอบใจ เพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อสุขข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะทิฏฐิเจริญ (วรรคที่ ๒)
33/184/2133/160/9