พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๐๑] อริยสาวกผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใส อันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า และพอใจแล้วด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้านั้น ไม่พยายาม ให้ยิ่งขึ้นไป ย่อมถึงความนับว่า อยู่ด้วยความประมาท (นันทิยสูตร)
31/369/331/370/3
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๐๕] ใครๆ จะนับประมาณบุญของอริยสาวกผู้ประกอบด้วยห้วงบุญห้วง กุศล 4 ประการนี้ มิใช่กระทำได้ง่าย ย่อมถึง ความนับว่า เป็นกองบุญใหญ่ จะนับจะประมาณมิได้ (ปฐมอภิสันทสูตร)
31/373/131/374/3
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๐๙] มิใช่กระทำได้ง่ายเลยที่จะนับประมาณ น้ำที่ปากแม่น้ำ ซึ่งไหลมาจาก แม่น้ำใหญ่ทั้ง 5 สาย ฉันใด ใครๆ จะนับประมาณบุญของอริยสาวก ผู้ประกอบ ด้วยห้วงบุญห้วงกุศล 4 ประการ ก็มิใช่กระทำได้โดยง่าย ฉันนั้น (ทุติยอภิสันทสูตร)
31/375/1331/376/11
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๑๓] " ผู้ใดต้องการบุญ ตั้งมั่นในกุศลเจริญมรรคเพื่อบรรลุอมตธรรม ผู้นั้น บรรลุธรรมที่เป็นสาระ ยินดีในธรรมเป็นที่สิ้นไป (แห่งอาสวะ) ย่อมไม่หวั่นไหว ในเมื่อมัจจุราชมาถึง " (ตติยอภิสันทสูตร)
31/378/131/378/14
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๑๔] อริยสาวกประกอบด้วยธรรม 4 ประการ พระพุทธองค์ เรียกว่าเป็นผู้ มั่งคั่งมีทรัพย์มาก มีโภคะมาก มียศใหญ่ คือ ประกอบด้วยความเลื่อมใส่อันไม่ หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ ประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้า ใคร่แล้ว (ปฐมมหัทธนสูตร)
31/379/331/379/15
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๑๕] อริยสาวกผู้ประกอบด้วยธรรม 4 ประการ พระพุทธองค์ เรียกว่าเป็นผู้ มั่งคั่งมีทรัพย์มาก มีโภคะมาก มียศใหญ่ คือ ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่ หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ เป็นผู้มีปัญญา ฯลฯ ให้ถึงความ สิ้นทุกข์โดยชอบ (ทุติยมหัทธนสูตร)
31/380/331/380/14
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๑๖] อริยสาวก ผู้ประกอบด้วยธรรม 4 ประการ ย่อมเป็นพระโสดาบัน มี ความไม่ตกต่ำเป็นธรรมดา เป็นผู้เที่ยงที่จะตรัสรู้ในเบื้องหน้า (ภิกขุสูตร)
31/380/1431/381/10
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๑๗-๑๖๑๙] ทรงแสดงธรรม 4 ประการ ของพระโสดาบัน แก่เจ้านันทิยศากยะ เจ้าภัททิยศากยะ พระเจ้ามหานามศากยะ (สูตร ๗-๙)
31/381/731/382/4
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๒๐] โสตาปัตติยังคะ 4 ประการ คือ การคบสัตบุรุษ การฟังธรรมของสัตบุรุษ การทำไว้ในใจโดยแยบคาย การปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม (โสตาปัตติยังคสูตร)
31/383/331/385/3
หัวข้อธรรม (1)
[๑๖๒๒] " ผู้ใดมีศรัทธาตั้งมั่นไม่หวั่นไหว ในพระตถาคต มีศีลอันงาม ที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ว สรรเสริญแล้ว มีความเลื่อมใสในพระสงฆ์และมีความเห็นตรง บัณฑิตเรียกผู้นั้นว่า เป็นคนไม่ขัดสน ชีวิตของเขาไม่เปล่าประโยชน์... " . (สคาถกสูตร)
31/384/1231/386/16