พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๕๒] ภิกษุพึงเจริญอิทธิบาท 4 เพื่อรู้ยิ่ง เพื่อกำหนดรู้ เพื่อความสิ้นไป เพื่อละสังโยชน์อันเป็นส่วนเบื้องบน 5 (คังคาทิเปยยาลแห่งอิทธิบาทสังยุต)
31/186/431/187/18
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๕๔-๑๒๖๒] พระอนุรุทธะ ตอบคำถามพระมหาโมคคัลลานะ ถึงเหตุที่ ภิกษุได้ชื่อว่า ปรารภสติปัฏฐาน 4 (ปฐมรโหคตสูตร)
31/187/1231/189/13
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๖๓] พระอนุรุทธะ ได้เกิดความคิดว่า สติปัฏฐาน 4 อันชนเหล่าใดเหล่า หนึ่งเบื่อแล้วชนเหล่านั้น ชื่อว่า เบื่ออริยมรรคที่จะให้ถึงความสิ้นทุกข์โดยชอบ สติปัฏฐาน 4 อันชนเหล่าใด เหล่าหนึ่งปรารภแล้ว ชนเหล่านั้น ชื่อว่า ปรารภ อริยมรรคที่จะให้ถึงความสิ้นทุกข์โดยชอบ (ทุติยรโหคตสูตร)
31/191/331/193/11
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๗๑] พระอนุรุทธะบรรลุภาวะแห่งมหาอภิญญาเพราะได้เจริญ ได้กระทำ ให้มากซึ่งสติปัฏฐาน 4 จึงได้รู้ธรรมอันเลว โดยความเป็นธรรมอันเลว รู้ธรรม ปานกลาง โดยความเป็นธรรมปานกลาง รู้ธรรมอันประณีต โดยความเป็น ธรรมอันประณีต (สุตนุสูตร)
31/193/831/195/13
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๗๒-๑๒๗๓] พระอนุรุทธะ ตอบคำถามพระสารีบุตรว่า สติปัฏฐาน 4 อันภิกษุผู้เป็นเสขะพึงเข้าถึงอยู่ (ปฐมกัณฏกีสูตร)
31/194/1231/197/3
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๗๔-๑๒๗๕] พระอนุรุทธะ ตอบคำถามพระสารีบุตรว่า สติปัฏฐาน 4 อันภิกษุผู้เป็นอเสขะพึงเข้าถึงอยู่ (ทุติยกัณฏกีสูตร)
31/195/1231/198/3
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๗๖-๑๒๗๗] พระอนุรุทธะ ตอบคำถามพระสารีบุตรว่า ผมบรรลุภาวะ แห่งมหาอภิญญาเพราะได้เจริญ ได้กระทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน 4 ผมจึงรู้ โลกพันหนึ่ง (ตติยกัณฏกีสูตร)
31/196/631/198/17
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๗๘] พระอนุรุทธะ แสดงแก่ภิกษุทั้งหลายถึง สติปัฏฐาน 4 อันบุคคล เจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความสิ้นตัณหา (ตัณหักขยสูตร)
31/197/331/199/12
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๗๙] ข้อที่ภิกษุผู้เจริญ ผู้กระทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน 4 จักลาสิกขานั้น มิใช่ฐานะที่จะมีได้ เพราะจิตที่น้อมไป โน้มไป โอนไปในวิเวก ตลอดกาลนาน จักหวนสึกมิใช่ฐานะที่จะมีได้ (สลฬาคารสูตร)
31/198/1631/201/5
หัวข้อธรรม (1)
[๑๒๘๑-๑๒๘๒] พระสารีบุตรถามพระอนุรุทธะว่า อยู่ด้วยวิหารธรรมข้อไหนมาก พระอนุรุทธะตอบว่า ผมตั้งจิตมั่นอยู่ในสติปัฏฐาน 4 มาก (อัมพปาลิสูตร)
31/200/331/202/9