พุทธธรรมสงฆ์
📁 หัวข้อธรรม
📁 ฉบับมหามกุฏฯ
📁 ฉบับสยามรัฐ
📁 ฉบับหลวง
📁 ฉบับมหาจุฬาฯ
📁 อรรถกถา
📁 พุทธธรรมสงฆ์
📁 เจดีย์
📁 ฉันหนึ่งมื้อ
📁 ปฏิมาที่ขัดแย้ง
📁 กระทู้
📁 รูปปั้น
📁 อุทเทสิกเจดีย์
📁 ถวายเงินพระบาป
📁 คู่มือการใช้งาน
หัวข้อธรรม (1)
สนังกุมารพรหม ในเวลาเป็นกุมารมีผม 5 แหยม เจริญฌานบังเกิดในพรหมโลก เที่ยวไปด้วยเพศกุมารนั้นเอง (อ.สนังกุมารสูตร)
25/177/425/154/4
หัวข้อธรรม (1)
[๖๑๐] เมื่อพระเทวทัตทำลายสงฆ์ แล้วหลีกจากพระเวฬุวันไปยังคยาสีสะประเทศ ไม่นานนัก ท้าวสหัมบดีพรหม มากล่าวต่อพระพุทธเจ้าว่า " ผลกล้วยแลย่อมฆ่า ต้นกล้วย ขุยไผ่ย่อมฆ่าต้นไผ่ ขุยอ้อย่อมฆ่าต้นอ้อ สักการะย่อมฆ่าบุรุษชั่วเหมือน ลูกในท้องฆ่าแม่ม้าอัสดร ฉะนั้น " (เทวทัตตสูตร)
25/178/1025/155/12
หัวข้อธรรม (1)
[๖๑๒] ท้าวสหัมบดีพรหมคิดว่า พระศาสดาทรงกระทำความเพียร และชน ทั้งหลายก็ทำความเพียร จึงมากล่าวคาถา ปรารภความเพียรที่เหมาะแก่คำสอนว่า " ภิกษุพึงเสพที่นอนและที่นั่งอันสงัด พึงประพฤติเพื่อความหลุดพ้น จากสัญโยชน์... " (อันธกวินทสูตร)
25/179/1125/156/11
หัวข้อธรรม (1)
[๖๑๕-๖๑๙] พระสิขีพุทธเจ้า กับพระอภิภูได้ขึ้นไปยังพรหมโลก แล้วพระอภิภูยืน แสดงธรรมบนพรหมโลก ได้ยินเสียงไปทั่วหมื่นโลกธาตุ (อรุณวตีสูตร)
25/183/1325/160/
หัวข้อธรรม (1)
พระอภิภูทำอย่างไร จึงรู้กันได้ทั่ว หมื่นโลกธาตุ ? (อ.อรุณวตีสูตร)
25/188/225/164/
หัวข้อธรรม (1)
[๖๒๐] " เราขอเตือนเธอทั้งหลายว่า สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา เธอทั้งหลายจงยังกิจทั้งปวงให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด" นี้เป็นวาจา ครั้งสุดท้ายของพระตถาคต (ปรินิพพานสูตร)
25/189/325/164/13
หัวข้อธรรม (1)
[๖๒๒-๖๒๕] เมื่อพระพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว ท้าวสหัมบดีพรหม ท้าวสักกเทวราช พระอานนท์ และพระอนุรุทธะได้ กล่าวคาถา พร้อมกับกาลเป็นที่ปรินิพพาน นั้น (ปรินิพพานสูตร)
25/190/425/165/15
หัวข้อธรรม (1)
ชื่อว่าการตาย ภายในนิโรธสมาบัติ ไม่มี (อ.ปรินิพพานสูตร)
25/192/2125/167/25
หัวข้อธรรม (1)
ก็ชนเหล่าใดเหล่าหนึ่ง ไม่ว่าพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้าหรือพระอริยสาวก โดยที่สุดกระทั่งมดดามดแดงทั้งหมด ย่อมตายด้วยอัพยากตทุกขสัจจะอันเป็น ภวังคจิตทั้งนั้น (อ.ปรินิพพานสูตร)
25/193/1925/168/22
หัวข้อธรรม (1)
[๖๒๙] " บุคคลฆ่าความโกรธได้ ย่อมนอนเป็นสุข ฆ่าความโกรธได้ย่อมไม่ เศร้าโศก ดูก่อนพราหมณ์ พระอริยะเจ้าทั้งหลายย่อมสรรเสริญ การฆ่าความ โกรธ อันมีรากเป็นพิษ มียอดหวาน เพราะว่าบุคคลฆ่าความโกรธนั้นได้แล้ว ย่อมไม่เศร้าโศก " (ธนัญชานีสูตร)
25/196/1325/172/10