พุทธธรรมสงฆ์
หัวข้อธรรม (1)
[๔๐๙] ภิกษุกล่าวสอนด้วยครุธรรม 8 ประการ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ กล่าวด้วยสอนธรรมอย่างอื่น ต้องอาบัติทุกกฏ, สอนภิกษุณีผู้บวชในภิกษุณีสงฆ์ ฝ่ายเดียว ต้องอาบัติทุกกฏ ภิกษุผู้สอนต้องมีเพื่อนภิกษุนั่งอยู่ด้วย (โอวาทวรรคสิกขาบทที่ ๑)
4/362/114/375/19
หัวข้อธรรม (1)
[๔๑๐] ครุธรรม 8 ประการ (โอวาทวรรคสิกขาบทที่ ๑)
4/363/84/376/13
หัวข้อธรรม (1)
[๔๒๓] ภิกษุให้อุเทศ , ภิกษุให้ปริปุจฉา , ภิกษุณีนิมนต์ให้สวด แล้วสวดอยู่, ภิกษุถามปัญหา , ภิกษุถูกถามปัญหาแล้วแก้, กล่าวสอนผู้อื่นอยู่ ภิกษุณียืน ฟังอยู่ด้วย, กล่าวสอนสิกขมานา, กล่าวสอนสามเณรี...ไม่ต้องอาบัติ (โอวาทวรรคสิกขาบทที่ ๑)
4/368/144/381/16
หัวข้อธรรม (1)
ติรัจฉานกถา ได้แก่ ถ้อยคำที่ไร้ประโยชน์ มีราชกถา เป็นต้น อันเป็นการขัดขวาง แม้ในการไปสู่ทางสวรรค์ (ขุททกกัณฑวรรณนา)
4/370/34/382/23
หัวข้อธรรม (1)
ปาฏิโมกข์ ได้แก่ ศีลอันเป็นที่อาศัย...เป็นประธาน เพื่อ ความถึงพร้อมแห่งกุศลธรรมทั้งหลาย (ขุททกกัณฑวรรณนา)
4/371/54/383/25
หัวข้อธรรม (1)
ภิกษุมีพรรษา 5 พึงรู้วินัย เรียนพระสูตร 4 ภาณวาร รู้กรรม และมิใช่กรรม เรียนกรรมฐาน จึงจะอยู่เป็นอิสระได้ (ขุททกกัณฑวรรณนา)
4/373/94/385/23
หัวข้อธรรม (1)
ภิกษุมีพรรษา 10 พึงรู้วินัย เรียนกรรม และมิใช่กรรม และขันธกวัตร เรียนพระสูตรไม่ต้องจบทั้งนิกายก็ได้ หรือ เรียนชาดก ธรรมบท พร้อมอรรถกถา ถ้าไม่ได้พระสูตร ไม่ควรเป็นผู้ให้บริษัทอุปัฏฐาก (ขุททกกัณฑวรรณนา)
4/374/14/386/12
หัวข้อธรรม (1)
ส่วนภิกษุผู้สั่งสอนภิกษุณี พึงเรียน 3 ปิฎก พร้อมทั้งอรรถกถา ถ้าไม่ได้ก็เรียนเอานิกายเดียวให้ชำนาญ (ขุททกกัณฑวรรณนา)
4/375/14/387/9
หัวข้อธรรม (1)
[๔๒๕] ภิกษุณีตำหนิพระจุฬปันถก ที่ให้โอวาทสั้นๆ แก่พวกตนซํ้าๆ เดิม (โอวาทวรรคสิกขาบทที่ ๒)
4/394/204/405/13
หัวข้อธรรม (1)
[๔๒๘] ภิกษุให้อุเทศ, ให้ปริปุจฉา, ภิกษุณีนิมนต์ ให้สวด ภิกษุสวดอยู่, ภิกษุถามปัญหา, ภิกษุถูกถามปัญหาแล้วแก้, ภิกษุสอนผู้อื่นอยู่ แต่ภิกษุณีฟังอยู่ด้วยสอนสิกขมานา, สอนสามเณรี...ไม่ต้องอาบัติ (โอวาทวรรคสิกขาบทที่ ๒)
4/397/174/408/6