บทว่า สุพฺพจา ได้แก่ เป็นผู้อดทนต่อถ้อยคำ คือประกอบพร้อม
ด้วยธรรมอันกระทำให้เป็นผู้ว่าง่าย อธิบายว่า เป็นผู้ตั้งอยู่ในคำสั่งสอน
ของครูทั้งหลาย คือมีปกติรับโอวาทเบื้องขวา. บทว่า สขิลา ได้แก่
มีใจอ่อนโยน.
บทว่า เมตฺตจิตฺตา ได้แก่ มีจิตประกอบพร้อมด้วยเมตตา มีอัน
นำประโยชน์เข้าไปให้สัตว์ทั้งปวงเป็นลักษณะ.
บทว่า การุณิกา ได้แก่ ประกอบแล้วด้วยกรุณา คือประกอบ
พร้อมแล้วด้วยความกรุณา มีการประพฤติปลดเปลื้องทุกข์ของสัตว์
เหล่าอื่น.
บทว่า อารทฺธวีริยา ได้แก่ มีความเพียร เพื่ออันละเสียซึ่งอกุศล
ทั้งหลายให้ถึงพร้อม.
บทว่า ปหิตตฺตา ได้แก่ มีจิตอันส่งตรงไปเฉพาะพระนิพพาน.
บทว่า นิจฺจํ ได้แก่ ตลอดกาลทั้งปวง. บทว่า ทฬฺหปรกฺกมา
ได้แก่ มีความเพียรมั่นคง.
บทว่า ปมาทํ ได้แก่ ความประมาท คือการไม่ตั้งไว้ซึ่งกุศลธรรม
ทั้งหลาย. สมดังที่ตรัสไว้ว่า๑:-
ในข้อนั้น ความประมาทเป็นไฉน, การปล่อยจิตไป
การตามเพิ่มให้ซึ่งความปล่อยจิตในกายทุจริต วจีทุจริต
มโนทุจริต หรือในกามคุณ ๕ หรือการทำการบำเพ็ญ
กุศลธรรมโดยไม่เคารพ ดังนี้เป็นต้น.
บทว่า อปฺปมาทํ ได้แก่ ความไม่ประมาท, ความไม่ประมาทนั้น
๑. อภิ. วิ. ๓๕ /ข้อ ๘๖๓.