[๓๔๕] เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา ภทฺทิโย อรญฺญคโตปิ
รุกฺขมูลคโตปิ สุญฺญาคารคโตปิ อภิกฺขณํ อุทานํ อุทาเนติ ๓ อโห
สุขํ อโห สุขนฺติ ฯ อถโข สมฺพหุลา ภิกฺขู เยน ภควา
เตนุปสงฺกมึสุ อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ
นิสีทึสุ ฯ เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ
อายสฺมา ภนฺเต ภทฺทิโย อรญฺญคโตปิ รุกฺขมูลคโตปิ สุญฺญาคารคโตปิ
อภิกฺขณํ อุทานํ อุทาเนสิ ๔ อโห สุขํ อโห
สุขนฺติ นิสฺสํสยํ โข ภนฺเต อายสฺมา ภทฺทิโย อนภิรโต ว
พฺรหฺมจริยํ จรติ ตํเยว วา ปุริมํ รชฺชสุขํ สมนุสฺสรนฺโต
อรญฺญคโตปิ รุกฺขมูลคโตปิ สุญฺญาคารคโตปิ อภิกฺขณํ อุทานํ
#๑ ม. นิมฺมานายิสฺสตีติ ยุ. นิมฺมานิยิสฺสติ ฯ ๒ ม. อภินิปฺผาเทสิ ฯ
#๓ ม. อุทาเนสิ ฯ ๔ ยุ. อุทาเนติ ฯ
อุทาเนสิ ๑ อโห สุขํ อโห สุขนฺติ ฯ อถโข ภควา อญฺญตรํ
ภิกฺขุํ อามนฺเตสิ เอหิ ตฺวํ ภิกฺขุ มม วจเนน ภทฺทิยํ ภิกฺขุํ
อามนฺเตหิ สตฺถา ตํ อาวุโส ภทฺทิย อามนฺเตตีติ ฯ เอวํ
ภนฺเตติ โข โส ภิกฺขุ ภควโต ปฏิสฺสุตฺวา เยนายสฺมา ภทฺทิโย
เตนุปสงฺกมิ อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ ภทฺทิยํ เอตทโวจ สตฺถา
ตํ อาวุโส ภทฺทิย อามนฺเตตีติ ฯ