ธรรมวินัยนี้ ฉันหนึ่งมื้อคือฉันครั้งเดียว มีทั้งในพระสูตรและพระวินัย ไม่รู้เขาอ่านยังไง ไปเอาอรรถกถาพรหมชาลสูตรมางัดกับพุทธพจน์ ในพระวินัยก็บัญญัติไว้ชัดเจนอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็น สิกขาบทฉันอาหารในโรงทาน, สิกขาบทโภชนะทีหลัง, สิกขาบทห้ามภัตแล้วฉันอีก ล้วนแต่บัญญัติว่าให้ฉันครั้งเดียวเหมือนกันหมดเลย ต่างแค่พยัญชนะที่บัญญัติเพิ่มให้ตามเรื่องที่เกิด เมื่อบัญญัติแบบนี้ เอาอรรถกถานี้มาอ้าง มันสอดคล้องตรงจุดไหน?

ส่วนกรณีฉันเกินหนึ่ง ก็ต้องให้สอดคล้องกับอนุบัญญัติอยู่แล้ว ทีนี้ อนุบัญญัติ เป็นข้ออนุญาตเฉพาะอาพาธ เฉพาะสมัย ไม่ใช่ข้อปกติ ถ้าฉันเช้าและก็ฉันเพลเป็นปกติ มันเข้าตรงไหน? เพราะมันไม่ใช่ข้อปกติ

ฉันเสร็จแล้วรับประเคนใหม่ไม่ได้ อย่างเช่นกรณี "อาหารที่รับประเคนฉันในปุเรภัต" ภิกษุรังเกียจไม่รับประเคน แต่ท่านก็อนุญาตเฉพาะกาลนั้น แต่ต่อมาก็มาบัญญัติห้าม นอกจากนี้ สิกขาบทเหล่านี้จะมีข้อนี้ "รับประเคนด้วยตั้งใจว่าจักฉัน ต้องอาบัติทุกกฏ" ฉะนั้น ฉันเสร็จแล้วรับประเคนใหม่ไม่ได้ เว้นกรณีที่ทรงอนุญาต ฉันเช้าและฉันเพลเป็นปกติ เขารับประเคนฉันกันยังไงจึงว่าไม่ผิด