• ในพุทธพจน์ไม่มีกรวดน้ำ เช่น ที่พระองค์ตรัสบอกให้อุทิศบุญให้แก่สัตว์ทั้งปวง ก็ไม่มีว่าให้ไปกรวดน้ำ
• ในติโรกุฑฑสูตร และ อรรถกถาติโรกุฑฑสูตร ก็ไม่มีกรวดน้ำ ไม่มีพยัญชนะตัวไหนเลยที่บอกว่า พระเจ้าพิมพิสารกรวดน้ำแล้วเอาไปเททิ้งเหมือนอย่างที่เขาทำกันในปัจจุบันนี้ แต่คนก็ไม่ได้อ่านให้เข้าใจว่า พระเจ้าพิมพิสารให้น้ำเป็นทานแก่พระพุทธเจ้า แล้วอุทิศผลบุญที่ได้จากการให้น้ำเป็นทานนั้นให้แก่ญาติที่เป็นเปรต จึงมีสระโบกขรณีบังเกิดแก่เปรตพวกนั้นได้อาบได้ดื่ม ประเด็นคือให้น้ำเป็นทาน ถ้าไม่ได้ให้น้ำเป็นทานแล้วอุทิศ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีสระโบกขรณีบังเกิดแก่เปรตพวกนั้น (ผลบุญที่เกี่ยวกับน้ำ) ฉะนั้น การกรวดน้ำจึงไม่มีในอรรถกถานี้ และในอรรถกถาอื่น ก็ไม่มี

สรุป เรื่องการอุทิศบุญทั้งหมด ที่มีในพระไตรปิฎกและอรรถกถา ไม่มีกรวดน้ำ หลักการของการอุทิศบุญอย่างเหมาะสม คือ เมื่อให้แล้ว ของหลุดออกจากมือของเรา ตกไปอยู่ในมือของผู้รับแล้ว ให้รีบอุทิศบุญทันที เหมือนอย่างที่พระเจ้าพิมพิสารทำ ให้น้ำเป็นทานแล้วอุทิศทันที จากนั้น ให้ข้าวยาคู ของเคี้ยว ของกินแล้วอุทิศทันที จากนั้น ให้ผ้าและเสนาสนะ แล้วอุทิศทันที

อย่าไปเสียเวลาเทน้ำทิ้ง จนทำให้ตนเองพลาดโอกาสในการอุทิศบุญอย่างเหมาะสม บางคนไปเข้าใจว่าเทน้ำเฉยๆคือให้บุญ แต่เขาไม่ได้คิดในใจ ไม่ได้กล่าวด้วยวาจาเลย ว่าให้บุญนี้ อันนี้บุญไม่ไปนะ ผู้รับไม่ได้รับ เพราะไม่ได้ให้ เปรตไม่ได้รับบุญอย่างเหมาะสม อาจโกรธก็ได้นะว่า มึงจะไปเทน้ำทำไม กูรอรับอยู่นี้ มึงก็ไม่ให้สักที เปรตไม่ได้รับบุญ โกรธก็มีนะ เช่นเรื่องภิกษุทุศีลปล้นบุญเปรต