พุทธธรรมสงฆ์


หาสังวาสมิได้ ความเป็นผู้มีสิกขาขาดแล้ว พระปาราชิกไม่ใช่อุปสัมบัน

ศีลของพระที่ต้องปาราชิกนั้นไม่ได้มีแล้ว พระที่ต้องพระปาราชิกจึงไม่ต้องอาบัติข้ออื่นอีก

[๓๗] บทว่า หาสังวาสมิได้ ความว่า ที่ชื่อว่า สังวาส ได้แก่กรรมที่พึงทำร่วมกัน อุเทศที่พึงสวดร่วมกัน ความเป็นผู้มีสิกขาเสมอกัน นี้ชื่อว่า สังวาส สังวาสนั้นไม่มีร่วมกับภิกษุนั้น เพราะเหตุนั้นจึงตรัสว่าหาสังวาสมิได้

ศีลขาดด้วยเหตุ ๕ ประการ ในนั้น จะเห็นว่า ปาราชิก รวมอยู่ในหมวดเดียวกันกับ ลาสิกขา เข้ารีดเดียรถีย์ และ ตาย ซึ่งบ่งบอกความเป็นอนุปสัมบันทั้งนั้น เพราะการลาสิกขาก็กลายมาเป็นอนุปสัมบัน เข้ารีดเดียรถีย์ก็ห้ามบวช บวชก็ไม่เป็นอุปสัมบัน ส่วนตาย ก็ขาดจากการเป็นอุปสัมบันโดยธรรมชาติอยู่แล้ว

...ก็ศีลของปุถุชนย่อมขาดด้วยเหตุ ๕ ประการ คือ ต้องอาบัติปาราชิก ลาสิกขา เข้ารีดเดียรถีย์ บรรลุพระอรหัต ตาย...

กระทู้เกี่ยวข้อง :   # รวมกระทู้เกี่ยวกับประเด็นพระปาราชิกไม่ใช่อุปสัมบัน