สิ่งไหนที่ต้องละในแบบไหน ก็ให้ละในแบบนั้น เช่น "อาศัยตัณหาละตัณหา" คือ อาศัยความอยากพ้นทุกข์ เพื่อละความหยากทั้งปวง แต่สิ่งไหนที่ต้องละด้วยการตัดขาด ไม่ไปข้องเกี่ยว ก็ให้ละด้วยการตัดขาด เช่น ละเมถุนด้วยเสตุฆาต ไม่ใช่ละด้วยการไปเสพ เช่นเดี่ยวกัน สิ่งไหนมีโทษ เช่น ไปตู่พระพุทธเจ้าด้วยรูปปั้น ก็ให้ละ ไม่ใช่ผิดอยู่ก็ไปอ้างว่า อินทรีย์อ่อน

แม้แต่พระพุทธเจ้าก็ไล่พระวักกลิหนี ไม่ได้บอกว่า เธอยังอินทรีย์อ่อน เธอจงยึดรูปของเราไปก่อน

อินทรีย์อ่อน ก็คือ ศรัทธาและปัญญาอ่อน เมื่อมันอ่อนมันก็ไม่เป็นมัชฌิมา มันอ่อนก็ไม่ปรับมัน แต่ไปอ้างอ่อนให้ได้ทำผิด ผิดแน่นอน มีความเห็นไม่ตรงต่อธรรมชาติ ไม่ลงให้ธรรมชาติ แล้วไปอ้างอินทรีย์อ่อน อ้างคนส่วนมาก เอาความตื่นข่าวมาเป็นที่ตั้ง คำถามง่ายๆที่ควรจะตอบโดยง่าย ก็ไม่ตอบให้ตรง ไปพูดอ้อมจักรวาล อันนี้เป็นมิจฉาวาจา

แต่ถ้าสิ่งไหนผิดก็พูดลงให้ธรรมชาติว่าผิด ส่วนใครยังรู้ไม่ได้ อันนี้มันเป็นอีกวรรคหนึ่ง พระพุทธเจ้าก็ไม่สามารถทำให้คนที่ยังไม่รู้ให้รู้ได้ พูดแบบนี้ ไม่เป็นมิจฉาวาจา อินทรีย์อ่อนเป็นเรื่องของคนๆนั้น ส่วนผิดถูกก็ว่าไปตามผิดถูก แต่ถ้าใครพูดตรงว่า ผิด พระพุทธเจ้าไม่ได้สอน แต่ข้าพเจ้ายังทำไม่ได้ ยังต้องได้ยึดรูปปั้นอยู่ อันนี้ไม่เป็นมิจฉาวาจา ไม่ผิดวาจา แต่ผิดทางกาย ก็ยังถือว่าเป็นกุศลทางวาจาอยู่ ก็ยังดีกว่า พูดผิดทำผิด