• ธุรนิกฺเขปํ กตฺวา / dhuranikkhepaṁ katvā = วางภาระแล้ว
• ปุน น อาปชฺชิสฺสามี / puna na āpajjissāmi = ตั้งใจว่า "จักไม่ต้องอีก"

แสดงอาบัติโดยปราศจากข้อข้างต้นนี้ ไม่เรียกว่า คณนูปิกา เพราะ จิตฺเตน อปริสุทฺเธน / cittena aparisuddhena = จิตยังไม่บริสุทธิ์ ฉะนั้น หัวใจของการแสดงอาบัติ ก็คือ จิตอันบริสุทธิ์ ตั้งใจจะออกจริง จักไม่ต้องอีก

ในเวลาใดภิกษุ ตั้งใจว่าจะออกจากอาบัติจริง ไม่ทำอีก ก็ยังถือว่าได้ออกจากอาบัติแล้ว แม้ยังไม่ได้แสดงกับใครก็ตาม อย่างเช่น มีพระต้องอาบัติในขณะเดินทาง แต่ยังหาใครไม่เจอที่จะแสดงอาบัติ แต่ได้ตั้งใจออกจากอาบัติแล้ว ไม่ทำอีกแล้ว คิดว่าเมื่อไปถึงที่หมาย เจอพระแล้วจึงจะแสดง อันนี้ ถือว่าได้ออกจากอาบัติแล้ว มีความบริสุทธิ์แล้ว ถ้าพระรูปนั้นสร้างมาเต็มแล้ว อยู่ในฐานะที่จะบรรลุได้ สามารถบรรลุได้เลย เพราะไม่มีอานุภาพการละเมิดพระวินัยมาบีบแล้ว

ฉะนั้น จะเห็นได้ว่า หัวใจของการแสดงอาบัติ ก็คือ อยู่ที่จิตอันบริสุทธิ์ว่าจะออกจากอาบัติจริง จักไม่ต้องอีก ถ้าตั้งใจว่าจะออกจริง แม้ยังไม่ได้แสดงกับใครก็ตาม ถือว่าบริสุทธิ์แล้วนะ เทียบกรณีการขอขมา ถ้าฝ่ายผู้ทำผิดได้สำนึกและได้ขอขมาแล้ว แม้ฝ่ายผู้ถูกกระทำจะไม่ให้อภัยก็ตาม หรือไม่อยู่แล้วก็ตาม ไม่เกี่ยวนะ ถือว่าได้ขอขมาสำเร็จแล้ว เพราะฝ่ายผู้ขอขมาได้ทำความบริสุทธิ์ในฝ่ายตนเองแล้ว ฝ่ายอื่นจะไม่ให้อภัยก็ตาม ไม่เกี่ยว

รับเงินแล้วไปแสดงอาบัติ ตั้งใจจะซิกแซ็ก แค่อ้างแสดงอาบัติเพื่อละเมิดอีก เงินก็ไม่สละ กิเลสขี่หัวอยู่อยากได้เงิน เข้าใจว่าผ่าน ไม่ใช่ อันนี้เป็นการต้องเพิ่ม แถมโกหกด้วย ความชั่วจะมาอยู่กับความดีไม่ได้หรอก ความดีเท่านั้นจึงจะอยู่กับความดีได้ ความไม่บริสุทธิ์อยู่กับความบริสุทธิ์ไม่ได้หรอก ความบริสุทธิ์เท่านั้นจึงจะอยู่กับความบริสุทธิ์ได้ ผู้ต้องอาบัติ ไม่ทำตนให้บริสุทธิ์ จะไปสู่ความบริสุทธิ์ เป็นไปไม่ได้ ละเมิดพระวินัยแล้วบอกกว่าได้บรรลุ ก็ต้องเป็นบรรลุผิด